De eerste jaren van zijn leven brengt Evert Lagrou door in een chique buurt in Antwerpen. Als jongste van vier kinderen in het welstellende gezin van Paula Smits en René Lagrou, beiden advocaat. Maar dan komt de oorlog en vader René heeft sympathie voor nazi-Duitsland. Zijn activisme voor de nazi’s rijt het gezin uit elkaar. Vader René vlucht naar Argentinië en de vier kinderen komen elk terecht bij een ander familielid in West-Vlaanderen.

Een overlever 

Dochter Griet Lagrou: ‘De vier kinderen hebben in die periode weinig contact met elkaar. Vader ging van een chique Antwerpse villa naar een boerderij in Uitkerke. Het stadsjongetje hielp mee op de boerderij en was achteraf ook fier dat hij zich een boerenzoon kon noemen. Die levensfase moet redelijk traumatisch zijn geweest, maar tegelijk ondervond hij daar hoe hard het leven kan zijn. Hij werd een overlever en heeft daar wellicht zijn enorme positiviteit uit gehaald. Met zijn broer Leo had hij een zeer sterke band.’

Als ze wat ouder zijn, bezoeken de kinderen hun moeder in Brussel. Heen en weer met de fiets. Het wordt de basis voor zijn levenslange liefde voor de fiets. Tot op hoge leeftijd blijft hij door weer en wind fietsen.

Sociaal assistent

Na het middelbaar onderwijs in Torhout volgt Evert een opleiding tot sociaal assistent in Leuven. Het verlangen groeit om voort te studeren en met de financiële hulp van broer Leo studeert hij politieke en sociale wetenschappen, waarna hij zich specialiseert in stedenbouw en ruimtelijke ordening. Met dat diploma op zak gaat hij gedurende vijftien jaar aan de slag bij het studiebureau Mens en Ruimte van Herman Baeyens. Hij wordt er mee verantwoordelijk voor het ontwerp van de gewestplannen. In die periode begint hij ook les te geven. Eerst in het avondonderwijs, daarna aan de Gentse Academie. 

In 1979 wordt hij doctor in de sociologie aan de Antwerpse universiteit. Zijn doctoraat gaat over het ruimtelijk beleid in Brussel. Daarna gaat hij aan de slag als docent in Sint-Lukas in Brussel en op het departement architectuur in Gent. Met Sociologie van de architectuur en de stedenbouw laat hij generaties architecten, ruimtelijk planners en stedenbouwkundigen kennismaken met sociologie, architectuur en stedenbouw. In zijn heel eigen stijl: empathisch, enthousiast, humoristisch, altijd positief en nooit betuttelend. Het laat geen student onberoerd. Stedenbouw is niet alleen een kwestie van plannen, stedenbouw gaat altijd over mensen. Het is zijn manier om naar de wereld te kijken.

Onmisbaar voor elkaar

Ook buiten de werksfeer is Evert Lagrou een bezige bij. 20 jaar lang is hij lid van de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen en van de Gewestelijke Ontwikkelingscommissie van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Lokaal drukt hij jarenlang zijn stempel op het ruimtelijke beleid in Vilvoorde en Grimbergen als actief voorzitter van de plaatselijke gecoro’s. 

In zijn vrije tijd nam hij stevige en kritische standpunten in over het ruimtelijk beleid in Vlaanderen en Brussel. Kritisch maar altijd minzaam en aimabel. Hij stelt sommige grondvesten van onze ruimtelijke ordening, zoals de gewestplannen, regelmatig in vraag. Op zijn eigen manier: gedreven, charismatisch en erudiet, maar tegelijk genuanceerd en begrijpelijk voor iedereen.

Hij gelooft sterk in de gemeenschap en minder in het individuele. Zijn leuze Wij zijn onmisbaar voor elkaar illustreert dat nog het best. De nederige professor met een enorme kennis die hij minzaam met iedereen deelt.  

De laatste jaren van zijn leven vervaagt zijn wereld. Het geniale brein laat het langzaam afweten. Tot hij begin augustus afscheid neemt van deze wereld. Op wat hij nalaat aan hoogstaande inzichten heeft de tand des tijds geen vat. Zijn intellectueel kritisch denkwerk over onze ruimtelijke ordening en onze stedenbouw zal nog decennia nazinderen.