Als ik bij de familie Vander Elst binnenstap, kleurt het tv-scherm groen. RSC Anderlecht speelt en Lotte zit samen met haar papa Steven geboeid te kijken. Pas als de eerste vraag in dit interview valt, gaat het toestel uit. Ook buiten trainingen en wedstrijden om staan voetbal en sport hier in huis centraal.
Van speelplaats naar selectie
Die passie voor voetbal begon vroeg. ‘Ik was zes jaar. De jongens uit mijn klas gingen voetballen bij KFC Meise en ik wilde dat ook proberen.’ Wat startte vanuit goesting, groeide al snel uit tot een passie. ‘Buiten de trainingen was ik minstens een halfuur aan het sjotten, met mijn broer of alleen.’ Ze nam de adviezen van haar trainers meteen serieus. ‘Ik ben rechtsvoetig, maar kreeg de tip om elke dag met links tegen een muur te trappen en tijdens de training zo veel mogelijk mijn linkervoet te gebruiken. Daardoor kan ik nu bijna even goed met links spelen als met rechts.’
Van bij het begin speelde Lotte tussen de jongens. Dat mag tot haar achttiende, en daar maakt ze bewust gebruik van. ‘Het spel gaat sneller, de intensiteit is groter; daar leer ik veel uit.’ Vandaag is ze bij SK Londerzeel het enige meisje in haar team. ‘Ik heb daar nooit problemen mee gehad. Soms reageren tegenstanders wel gefrustreerd als ik beter ben en spelen ze harder. Maar dat motiveert mij net om te blijven gaan.’
‘Ik probeer altijd te blijven vechten tot het einde. Als we 2-0 achterstaan, loop ik nog meer dan ervoor. Of als het niet goed vlot, blijf ik de bal vragen. Ik verstop me niet.’ Die durf en mentaliteit bleven niet onopgemerkt. Het leverde Lotte een selectie op voor de Yellow Flames Topsportschool én een plaats bij de Red Flames (U15), waar de beste voetbalsters uit heel België samenkomen.
Ik probeer altijd te blijven vechten tot het einde.
Lotte Vander Elst
Met vizier op de Red Flames
‘Op het veld speel ik het liefst als aanvallende middenvelder. Daar kan ik mee verdedigen, maar ook aanvallen en scoren. Ik hou van die afwisseling.’
Haar grote droom is duidelijk: ooit doorstromen naar de eerste ploeg van de Red Flames en profvoetballer worden. ‘Mijn land vertegenwoordigen is mijn ultieme doel.’ Maar als ze verder mag dromen, kunnen ook OHL, RSC Anderlecht of FC Barcelona haar bekoren, waar Aitana Bonmatí en Alexia Putellas – haar voorbeelden – spelen.
Lotte beseft dat de weg nog lang is, dat selecties kunnen veranderen en dat niets vanzelf gaat. Wat zou ze zeggen aan jongeren die dromen van een voetbalcarrière? ‘Blijf vooral plezier maken. Als je er geen plezier in hebt, hou je het niet vol. En geef niet op als het eens minder gaat. Iedereen maakt fouten of zit eens op de bank. Gewoon hard blijven werken en je best doen. Meer kan je niet doen.’
Misschien is dat wel haar grootste kracht: dromen met beide voeten stevig op het veld.
Lees de hele Zandloperkrant hier
