01 jun '21

‘Zeg nooit nooit’

1851
door Nathalie Dirix
Met die woorden maken Gabriella en Aleksandar Pavurdzhiev duidelijk dat het nooit hun plan was om naar België te komen. Tot hun dochter Tsveti haar oog op de Brussels International Ballet School liet vallen.

Ongeveer vier jaar geleden schreef Tsveti Pavurdzhiev zich in de bekende balletschool in Brussel in. Vastberaden was ze om hier haar talenten als ballerina verder te ontplooien. Samen met haar moeder verhuisde ze naar Overijse. Enkele maanden later volgde haar vader. ‘We gaven beide heel wat op. Ik had een goede baan in Sofia. Mijn man ook. Maar eerlijk gezegd, het was een van de beste beslissingen die we hebben genomen’, zegt Gabriella. Het enthousiasme in haar stem doet vermoeden dat expeditie België een meevaller werd.

Bulgaarse Bourgondiërs

Was de aanpassing aan onze Belgische cultuur moeilijk? ‘Eigenlijk niet. De Bourgondische levensstijl bevalt ons. Net als in België houden de mensen in Bulgarije ervan om het leven te vieren. Een aperitiefje drinken, lekker eten, samen aan tafel blijven nagenieten, voor ons is dat allemaal heel herkenbaar. We voelden ons snel thuis. Het heeft niet lang geduurd of ook wij hadden de smaak van een bruine Leffe, Duvel of Tripel Karmeliet te pakken’, lacht Gabriella. Aleksandar voegt eraan toe dat Nederlands leren een evidentie was, maar geen sinecure. Het vroeg heel wat discipline en doorzettingsvermogen om die nieuwe taal onder de knie te krijgen. ‘Enkele maanden na onze aankomst schreven we ons in bij CVO Crescendo Tervuren. Twee keer per week gaan we naar de Nederlandse les. Nu met corona krijgen we al een hele tijd online les. We begrijpen dat het zo moet, maar hopen toch dat we binnenkort de andere cursisten opnieuw kunnen ontmoeten. Ook voor onze dochter is het moeilijk. Al maanden zijn er geen optredens meer. En laat dat nu net de inzet zijn van al de inspanningen en opofferingen die ze als ballerina doet. Dat we het hoofdstuk corona maar snel kunnen afsluiten.

Van stadsmens naar bioboer

Vandaag werken Gabriella en Aleksandar in de bioboerderij van de familie Fluyt in Overijse. Ze kweken er een heel assortiment van groenten. Met trots praten ze over hun tomaten, komkommers, paprika’s, snijbonen, bloemkool, venkel. ‘Dit is een hele omwenteling voor ons. In Bulgarije leefden we in de hoofdstad Sofia. Wat een verschil met het plattelandsleven dat we nu leiden. Hoewel we van ’s morgens tot ’s avonds in de weer zijn, werden we veel rustiger. Het heeft ons gelukkiger gemaakt.’ Gabriella knikt instemmend. ‘De familie Fluyt heeft een doorslaggevende rol gespeeld in onze integratie. We werken niet alleen samen, we zijn ook vrienden geworden. Die vriendschap is goud waard. Net zoals de prachtige natuur die ons hier omringt. Regelmatig zien we herten of reeën in onze tuin. Dat maakt ons blij. Wij willen hier niet meer weg.'

Twee puzzelstukjes

Is er een Bulgaarse gewoonte waarmee ze iets hebben? ‘Wanneer de lente in de lucht hangt, hebben wij de gewoonte een wit-rode armband te dragen. Hang je die bij de eerste bloesem die je ziet, dan mag je erop rekenen dat je een gezond en vruchtbaar jaar zult hebben’, zegt Aleksandar. Gabriella vult aan: ‘Wat me opvalt, is dat er in België met Pasen vooral chocolade eieren worden gegeten. In Bulgarije kennen we die traditie niet. Met Pasen eten we rozijnenbrood en gekookte eieren die we een speciaal kleurtje geven.’ Het valt op hoe deze twee mensen een koppel vormen dat elkaar moeiteloos aanvult. Zou hun relatie het geheim zijn achter hun vlotte transitie naar een Belgische levensstijl? ‘Je moet elkaar vooral steunen. Wij hebben het geluk dat we elkaar goed aanvullen. Al 24 jaar voelt het alsof we twee puzzelstukjes zijn die in elkaar passen. Wat het leven ons ook nog mag brengen, samen gaan we ertegenaan’, besluit Aleksandar

 

DE FAVORIETEN VAN…

Favoriete plek in Bulgarije
Albena aan de Zwarte Zee.

Favoriet gerecht
Moussaka.

Mooiste herinnering
Ons huwelijksfeest