La danse des renards
ZO ● 27 SEP ● 20.00
Alsemberg, CC de Meent, meer info en tickets
La danse des renards (De dans van de vossen) is een film uit 2025 van de Brusselse regisseur Valéry Carnoy. Zijn er in het verleden al een aantal befaamde boksfilms gemaakt, dan is deze toch een ietsje anders. La danse des renards is tegelijk het verhaal van een jonge jongen die zijn weg zoekt in het leven.
Voor Carnoy is deze film zijn langspeeldebuut, maar de regisseur viel in 2019 al op toen hij op het Kortfilmfestival in Leuven stond met zijn afstudeerproject Ma Planète. En sinds zijn kortfilm Titan op talloze internationale festivals in de prijzen viel, geniet hij ook enige internationale bekendheid. Titan was een film over een jongen die zijn plaats wil veroveren in een jeugdbende.
Met La danse des renards maakte Carnoy nu nog eenmaal een film waarin opgroeiende jongeren de hoofdrol spelen. Hij ging daarvoor opnieuw op zoek naar jong talent dat niet per se een acteeropleiding kreeg, maar wel affiniteit heeft met boksen. Met hen maakte hij een coming of age-film waarin boksen ook een metafoor is voor een harde, competitieve wereld met veel druk, waarin jongeren soms ten koste van zichzelf de strijd aangaan om status te veroveren en iets te betekenen.
Hard maar gebroken
In de film volgen we de tengere maar op het eerste zicht beenharde bokskampioen Camille, die tot de meest beloftevolle talenten van zijn sportinternaat behoort. Bij zijn eerste successen wordt hij van nabij gevolgd door zijn jeugdvriend Matteo. Maar dan gebeurt er iets waardoor de sportcarrière van Camille wordt gehypothekeerd. Bij een ongeval ontsnapt hij aan de dood, en na een korte revalidatie wil hij snel terug de ring in. Maar psychologisch is er iets gebroken. Het jonge talent blijft een pijn voelen waar de dokters geen oorzaak voor vinden.
Regisseur Carnoy maakte in zijn jeugd iets gelijkaardigs mee, toen hij na een ongeluk zijn ambitie als beloftevolle voetballer liet varen. De rem op de prestaties van Camille blijft niet zonder gevolgen. Al snel is hij niet meer de populairste op het internaat, waar de oorspronkelijke ‘vriendschappen’ nu in vraag worden gesteld. Blijkbaar is kwetsbaarheid geen optie, en hangen veel relaties toch af van de belangen die de verschillende partijen hebben bij iemand anders zijn succes.
Lege handen
De titel van de film verwijst naar de wilde energie van de jonge honden die dansen in de boksring, maar ook naar de vossen die zich ophouden in de bossen rond het internaat. Ook in de jonge roedel vossen heerst een strenge hiërarchie, tot op het moment dat elke ouder wordende vos zelf zijn eigen weg moet zoeken.
Op die weg komt Camille Yas tegen, een meisje dat ook aan gevechtsport doet en trompet speelt. Zo brengt Carnoy op een subtiele manier wat kunst binnen in de film en maakt hij duidelijk dat het fanatiek najagen van een sportcarrière er ook voor kan zorgen dat je andere aspecten van het leven verwaarloost, en met lege handen achterblijft als het met dat sporten niets wordt.
In de harde en competitieve bokswereld, gedomineerd door jongens en mannen is er sowieso weinig ruimte om over gevoelens en mentaal welzijn te spreken. Competitie kan veel kapot maken, ook buiten de sport, en op dat moment komt het erop aan te leren dat ook veerkracht iets is dat je niet zozeer met fysiek labeur kan kweken.
Tot het jonge acteergeweld dat Carnoy verzamelde om de film dichter bij de leefwereld van de adolescenten te brengen, hoort onder meer Brusselaar Jef Jacobs, die ook in Titan zat, en die met zijn studies aan het RITCS zelf werkt aan een toekomst als regisseur. Wie al wat meer ervaring had als acteur is de Franse hoofdrolspeler Samuel Kircher. Hij speelde eerder een hoofdrol in L’été dernier (2023) van Catherine Breillat, en is de zoon van de Franse actrice Irène Jacob. Kircher heeft een verschijning die tegelijk stoer en kwetsbaar is, en leerde speciaal voor deze film boksen. Op het Filmfestival van Cannes leverde het de film onderscheidingen op in twee nevencategorieën.
