Eindejaarsconference
Yannick Noben
ZA ● 14 NOV ● 20.00
Wezembeek-Oppem, GC de Kam (try-out), meer info en tickets
DO ● 14 JAN ● 20.00
Dilbeek, CC Westrand, meer info en tickets
DO ● 21 JAN ● 20.00
Zaventem, CC De Factorij, meer info en tickets
Op het ogenblik dat we hem spreken, zit Yannick Noben volop in de zwaarste en meest stressvolle periode van zijn jaar, met bijna elke dag try-outs. ‘Het paniekstadium’, lacht hij. Noben legt uit waarom de weken waarin hij ’s avonds optreedt en overdag herschrijft en alles opnieuw uit het hoofd leert zo belangrijk zijn. ‘Tijdens een try-out let je op drie dingen. Kijken welke grappen goed genoeg zijn en welke te grof zijn of niet grof genoeg.
Je verhaallijn aanpassen door te schuiven met je fragmenten en je grappen. En ten derde zo goed mogelijk spelen: op de juiste momenten een pauze inlassen, beslissen wat je uitbeeldt en wat niet, of welke gezichten je trekt. Voor het publiek lijkt het allemaal heel chill, maar in je hoofd is het één grote chaos. Eigenlijk geef je elke dag een slecht voorbereide spreekbeurt, en op de terugrit na de try-out blijft het allemaal maar malen in het hoofd.’
Krijg je daarbij hulp en feedback?
‘De beste feedback zijn de reacties van de mensen, want die kan je live zien. Ik luister ook naar mijn manager, die heel begaan is met de zaak. En theatertechniekers zijn eigenlijk heel grote comedy-experten. Zij zien jarenlang zoveel comedy dat ze goede kritiek kunnen geven.
En soms ga ik brainstormen bij collega’s. Michael Van Peel kan maatschappelijke kwesties altijd van twee, drie kanten bekijken en zeggen of ik niet te fel of te cynisch ben. Jan Linssen ziet heel goed waar ik eventueel nog grappen laat liggen. Ik doe het dus niet meer helemaal alleen. Dit is mijn zevende eindejaarsconference. De uitzendingen, eerst op TV Limburg, dan op Streamz en deze keer ook op VTM, zorgen voor steeds hogere verwachtingen.’
Je hebt wel jouw specifieke aanpak voor een eindejaarsconference?
‘Er is geen handboek voor eindejaarsshows. Mensen denken dat ik elke dag de krant lees en notities neem. Maar om een samenhangende show te maken, wil ik eerst scherp hebben wat mij dat jaar het meest heeft gestoord. Dat kan je pas zeggen tegen september of oktober. Dan lees ik de 15 of 20 meest gelezen krantenartikels van elke maand, over de zaken die het meest bij de mensen zijn blijven hangen, en zoek ik naar iets wat mij stoort. Dat is al eens de angstcultuur geweest, of de overdreven aandacht voor woke.
Dit jaar gaat het veel meer over de Belgische politiek en de polarisering. Iedereen moet blijkbaar over alles een mening hebben, verdedigt die ook halsstarrig, en is geschoffeerd als iemand anders een andere mening heeft.’ ‘Pas als ik mijn standpunt en mijn rode draad heb, begin ik grappen te maken. Veel comedians maken eerst grappen en zoeken dan naar ezelsbruggetjes om ze aan elkaar te lassen. Ik wil eerst mijn onderzoek doen en mijn standpunt aftoetsen, zodat ik elke grap kan staven.’
Je bouwt ook je decor met eigen handen?
‘Ja. Met fake marmeren pilaren van vier meter hoog, een spreekgestoelte en een heel mooie backdrop probeer ik het parlement na te bouwen. Waarbij het publiek als het ware de parlementairen in het halfrond zijn. De attributen van het decor doe ik allemaal zelf. Vanuit een zekere fierheid. Voor het ontwerp van de backdrop werk ik met een straffe grafisch ontwerper samen.
Als het applaus komt, gaat een deel daarvan naar het publiek, maar het merendeel van de show is volledig eigen makelij. En ik ben ook een beetje een vrek. Zelf je decor bouwen is goedkoper. (lacht)
Als ex-beroepsmilitair uit Diepenbeek blijf je een ambassadeur voor Limburg en het leger, ondertussen kom je in het hele land. Wat zijn de regionale verschillen qua publiek?
‘De clichés kloppen wel degelijk, hoor. Alle comedians weten dat je je speelstijl wat moet aanpassen naargelang de provincie. Kempenaars hebben hun humor graag wat donkerder. In Antwerpen moet ik mezelf de eerste minuten omlaaghalen als Limburger die erkent dat een Antwerpenaar bovenaan de voedselketen staat. In West-Vlaanderen mag het wat volkser en platter.
Oost-Vlaanderen kan je opdelen in het politiek correcte Gent waar je genuanceerd te werk moet gaan, en de rest van de provincie waar ze meer aan de rechtse kant zijn. Rond Brussel hebben mensen vaak een hogere financiële en sociale status en gaat er meer interesse naar de diepgang en de gedachten erachter dan naar de mop zelf. In Limburg vinden ze alles prima.’
