Emmy d’Arc
ZA ● 17 OKT ● 20.15
Alsemberg, CC De Meent, meer info en tickets
VR ● 30 OKT ● 20.00
Vilvoorde, CC Het Bolwerk, meer info en tickets
Je kan haar ook kennen van het tv-programma Ik vraag het aan. Daar bracht ze opgemerkte covers van November van Azure Ray en Words van F.R David.
Intussen is Emmy d’Arc vooral aan een indrukwekkend parcours als live-artieste bezig, met meer dan 500 shows op de teller. Na eerdere optredens op Werchter Boutique, Pukkelpop, Gent Jazz en in de Ancienne Belgique kwamen daar afgelopen zomer nog bijzondere momenten bij. Emmy d’Arc: ‘Het was een hele drukke, leuke zomer. Ik heb veel nieuwe mensen leren kennen en dingen mogen doen die me zullen bijblijven. Dranouter was thuiskomen op een plek waar ik daarvoor nog nooit was geweest. De Lokerse Feesten met Lenny Kravitz waren overdonderend, en Brugge was ook heel speciaal, onder meer door de mooie omkadering.’
Alles voor de muziek
Toch is Emmy d’Arc niet het type dat vasthaakt aan mediagenieke mijlpalen. ‘Elke kleine stap tot nu toe is belangrijk geweest. Soms sta ik er al eens bij stil wanneer de droom om op zo’n groot podium te staan uitkomt, maar ik doe vooral verder. Traag maar gestaag.’ Nu ze van de festivalweides terug de zalen induikt, zoals in die van CC De Meent of Het Bolwerk, houdt ze haar doel voor ogen. ‘Ik ga naar elk concert om dezelfde reden als het publiek: voor de muziek.’
Op een podium voelt ze zich thuis, ook al is ze niet meteen extravert. ‘Van nature hou ik me liever op de achtergrond. Mensen die mij goed kennen zullen dat beamen. Maar als ik op het podium kom, verandert er iets in mij en heb ik het gevoel dat ik daar thuishoor.’
Emmy d’Arc was nog maar net twaalf jaar toen ze haar eerste gitaar kreeg. ‘De eerste akkoorden heb ik geleerd door nummers na te spelen. Daarna ben ik muziekschool gaan doen en volgden er al snel optredens.’ Hoe komt ze aan haar indrukwekkende stem? ‘Daar hebben anderen mij op gewezen. Toen ik voor het examen notenleer moest zingen, haalde ik plots 40 op 40, wat blijkbaar nog nooit was gebeurd. Dan krijg je veel aanmoedigingen en ben je vertrokken.’
Is ze als zangeres een natuurtalent, dan benadert ze het songschrijven echt als een ambacht. ‘Dat doe ik dagelijks. Als ik ’s morgens opsta, begin ik eraan. Niet proberen, maar doen. Het is alleen door hard te werken en te polijsten dat je beter wordt.’
Eigen pad
Zo gaat Emmy d’Arc dus haar weg. Met de gitaar op haar rug, zoals op de silhouetten van de hoes van Braving Fears, die liedjes bevat die gaan over uitzoeken voor wat en wie je staat, om zo je eigen pad te kiezen. ‘De twaalf silhouetten hangen allemaal vast aan een nummer, en staan in de volgorde waarin ik die nummers sinds corona geschreven heb. Het zijn nummers over zaken die in mijn leven speelden. In de toekomst zal ik zeker ook over andere dingen en vanuit andere perspectieven schrijven.’
Druk op haar prille artiestenbestaan voelt Emmy d’Arc niet. ‘Ik ben hier ooit mee begonnen omdat ik het graag doe, en omdat het ook werkt voor de mensen die het graag horen. Als je druk voelt, bestaat de kans dat je iets anders gaat doen dan dat je zelf wil, en ik wil graag dicht bij mezelf blijven.’
Wat dan weer niet wil zeggen dat Emmy d’Arc geen voorbeelden heeft. Ze kent haar muziekgeschiedenis, speelde al op dezelfde affiche als grote buitenlandse namen, en draagt wel eens een T-shirt van Nirvana. Op de Lokerse Feesten viel ze opnieuw op met haar cover van Sinéad O’Connors Troy. ‘Dat nummer speel ik al vijftien jaar omdat ik er een band mee heb. Ik heb Sinéad O’Connor ook eens ontmoet. Heel speciaal.’ Wellicht zal het, net als haar artiestenaam die naar Jeanne d’Arc verwijst, te maken hebben met strijdbaarheid, persoonlijkheid en het geloof in een eigen weg.
