Bron
kabinet k
ZO ● 15 NOV ● 15.00
Zaventem, CC De Factorij, meer info en tickets
Joke Laureyns wilde als kind schrijver worden, studeerde onder meer orthopedagogie, moraalfilosofie, dramatherapie en godsdienstwetenschappen, maar belandde in de danswereld als choreografe. Kwint Manshoven wilde als kind uitvinder worden, studeerde productontwikkeling aan het Henry Van de Velde-instituut in Antwerpen, maar werd decorbouwer voor onder meer Studio Orka, en vooral ook choreograaf en danser.
Sinds het begin van het millennium maken Joke Laureyns en Kwint Manshoven met kabinet k dansvoorstellingen die internationaal toeren. ‘Wij leven, werken en doen alles samen. Ook kabinet k. Het is ons gezamenlijk project’, vertelt Joke Laureyns. ‘Ik zit altijd voor de scène als choreografe. Kwint staat erop als danser.’
Het werk van kabinet k onderscheidt zich door het feit dat zowel kinderen als volwassenen samen dansen, en dat behalve schoonheid en speelsheid ook de harde realiteit van de buitenwereld er een plaats in krijgt. Dat is niet anders in bron, dat zich laat omschrijven als een ontmoeting tussen negen spelers van verschillende generaties, die elkaar vinden in het verlangen om in moeilijke omstandigheden terug te keren tot een essentie.
Om thuis te komen. Een bron is namelijk een verzamelplaats, maar kan ook opdrogen. Zo toont de voorstelling kwetsbaarheid, maar ook de kracht van verbeelding en menselijke verbinding om een toekomst vorm te geven.
Water en droogte
‘We zijn een paar jaar minder zichtbaar geweest’, zegt Laureyns. ‘Met bron hebben we onszelf terug op de kaart willen zetten. Bron verwijst dus niet alleen naar de oorsprong van leven of het ontstaan van een gemeenschap, het is ook een verwijzing naar onze eigen bron. Kabinet k bestaat 25 jaar, en in de voorstelling zitten referenties naar bepaalde scènes uit vorige voorstellingen, al hoef je dat als publiek niet te weten.’
‘Zo heeft water bij ons wel vaker een rol gespeeld. In Invisible zat er een beladen openingsscène waarin een kind uit een teil water werd getild, wat zowel een soort redding was als een geboorte. In bron zit een knipoog naar die scène, maar dan luchtiger. Stof en stenen hebben ook altijd een rol gespeeld, en ook dat komt terug. Want bron gaat niet alleen over water, ook over het dreigend tekort eraan, of het te veel.’ Zonder moralistisch te willen zijn, hint bron naar de actualiteit van het klimaat.
Laureyns: ‘De voorstelling bestaat uit drie hoofdstukken. Het is een omgekeerde utopie. Het begint in een goede sociale omgeving, waarin alle dansers heel erg met elkaar verbonden lijken. Maar dat desintegreert langzaam, en dan wordt het dystopischer. In het tweede hoofdstuk van schaarste en droogte zie je hoe iedere performer op zichzelf terugvalt. In een derde deel zie je de zoektocht om als groep verbonden te blijven in een moeilijke toekomst. We laten alles bewust open, zodat iedereen de voorstelling vanuit zijn eigen levenservaring kan lezen.’
Familievoorstelling
In de voorstelling zitten niet alleen performers met verschillende lichamen en leeftijden (de drie tienermeisjes Juliette, Lili en Ilena werken al met kabinet k samen van toen ze acht waren) maar ook performers met voorouders in Senegal (Yacine Sangara), Vietnam (Mai Bui Vercoutere) en Colombia (Izar Luz Theus Leroy). Filmmaker en muzikant Hooman Jeddy, die van Iraanse afkomst is, leest teksten voor uit het bijzondere boek With our own hands van Frederik Van Oudenhoven en Jamila Haider. Een lijvig boek over de cultuur, het eten, en het samen (over)leven in de gemeenschappen van het Pamir-gebergte van Afghanistan en Tadzjikistan.
Muzikant Thomas Devos (bekend van groepen als Rumplestitchkin, Tommigun en het Madou van zijn moeder Vera Coomans, en van verschillende theatervoorstellingen voor Bronks, KVS en Studio Orka) maakte de muziek die hij ook live speelt op het podium.
Laureyns: ‘Thomas heeft sinds 2013 eigenlijk quasi altijd met ons samengewerkt. Hij was er ook dit keer vanaf de eerste dag van de repetities bij. Hij weet waar we naartoe willen. Aan de jonge performers moeten en willen we dat niet uitleggen - die beleven het wel en die voelen het aan. De muziek is daarin een ondersteunende factor. Ook voor het jonge publiek, want dit is een voorstelling voor alle leeftijden, die op de Kunstendag voor Kinderen in Zaventem geprogrammeerd staat. De diversiteit die je op de scène ziet, kan je ook voelen in de zaal.’
