Het gaat om de Grote Alexanderparkiet, die oorspronkelijk vanuit de regio Kasjmier, India, Pakistan en China afkomstig is. Oorspronkelijk was het bij ons een volièrevogel, maar gaandeweg wist hij te ontsnappen en kent nu vrije populaties in vooral de westrand en het westelijke deel van het Brussels Gewest.
Zo komen er steeds meer meldingen binnen vanuit Asse, Ternat, Liedekerke, Schepdaal. Op dit moment wordt het aantal Grote Alexanderparkieten in Brussel en omgeving op een duizendtal exemplaren geschat.
Het onderscheid met de halsbandparkiet is zeer makkelijk te zien: de Grote Alexanderparkiet is veel groter, eet exclusief vegetarisch, heeft een knalrode snavel en een opvallende rode vlek op de vleugelboeg.
Een gemeenschappelijk kenmerk is dat ze veel lawaai maken en dat ze broeden in natuurlijke holen zoals holle boomstammen. Daardoor zijn het rechtstreekse concurrenten van onder meer spechten, uilen en boomklevers.
Op termijn komt er dus zo goed als zeker een geduchte exoot bij, en er zijn er al zoveel. Op vele plaatsen zie je mensen voedsel hangen in de tuin, waar de grote parkieten meestal in groepen van een tiental vogels op afkomen. Dat vinden de huisgenoten een mooi zicht, maar het werkt het aantal verder in de hand, en dat is al bij al toch niet zo wenselijk omdat ze een grote impact hebben op het ecologische en biologische evenwicht van een streek.
Op termijn gaan ze er zeker bijhoren zoals hun kleinere neef, en ook die veroorzaakt ernstige problemen door de enorme aantallen in en om Brussel.
Nog twee weetjes: deze parkieten halen in de vrije natuur een leeftijd tussen de twintig en dertig jaar. Hun voornaamste en vrijwel enige predator is de slechtvalk.
