Het overweldigende effect van de eerste kus, de Italiaanse auteur Sandro Veronesi heeft er zopas een heel boek over geschreven. Zwarte september gaat ook over de suggestieve kracht van woorden, over de verleidelijke en levensreddende kracht van de taal. En hoe zat dat dan weer bij mij…? Heu, neuh, dat ga ik nu eens lekker niet aan jouw neus hangen. Een andere keer misschien. Blijf RandKrant dus maar lezen... Wat ik mij van de ‘eerste keren’ op professioneel vlak wel nog goed herinner zijn mijn eerste dagen bij RandKrant begin deze eeuw, daar op dat zolderkamertje in de Zandloper in Wemmel. Het was springen en zwemmen maar. En of wij gezwommen hebben.
Het is een stevig parcours geworden van knokken, klimmen, vallen, opstaan en weer doorgaan. Van veel plezier ook. Met veel aardige en kundige mensen die elke maand voor een deftig boekske zorgden. Dat gretig werd gelezen. Voor en door alle mensen geïnteresseerd in onze regio van de Vlaamse Rand, en dat bleken er velen te zijn. Blijken.
De oude bomen in deze editie belichamen de tijd. Wij mensen zijn slechts roepers in de verte en zouden soms wat stiller mogen zijn. Onze plaats kennen. Bomen staan in contact met elkaar, ondergronds. Via hun Wood Wide Web, een netwerk van schimmeldraden, en het verspreiden van chemische signalen. Door de lucht seinen ze elkaar wanneer er onheil op komst is: ziektes of een cirkelzaag. Wij mensen kunnen dat nauwelijks geloven. Omdat we denken dat wij slimmer zijn. Dat denken we nogal rap. Met RandKrant willen wij de mensen van de regio met schimmeldraden verbinden. Het is een pleidooi voor vertraging en verdraagzaamheid. Het is de kunst van het volhouden.
‘Hoe je kijkt, bepaalt in hoge mate wat je ziet’, schrijft de Nederlandse auteur Anya Niewierra in haar boek De Nomade. Het impliceert dat er meerdere manieren van kijken bestaan. En dat die variatie boeiend is. Ik heb gezegd.
