Omdat hij op de Europese zwarte lijst staat wegens invasief moet hij bestreden worden. Maar aangezien er intussen ontelbare groeiplaatsen zijn en er nog steeds bijkomen, is dat zowat onbegonnen werk. Een bijkomend probleem is de giftigheid van de plant. Hij kan ernstige brandwonden veroorzaken als je in contact komt met het sap en blootgesteld bent aan de zon. Dat geeft lelijke blaasvormige letsels waarvan de littekens niet meer uitgroeien.
Oorspronkelijk kwam de soort voor in de Kaukasus, maar ze is als ontsnapte tuinplant en als verstekeling van allerlei transport uitgebreid naar Europa, waar hij op vele plaatsen een vervelende klant is. Maaien is niet de beste oplossing, tenzij dat herhaaldelijk gebeurt, en voor de bloei. Op de Zenneboorden zie je dat dit niet gebeurt, want de eerste maaibeurt gebeurt dikwijls pas een eind in juni en dan staat de soort al volop in bloei of komen er zelfs al vruchten tevoorschijn. Andere bestrijdingsmethoden zijn tot hiertoe weinig succesvol gebleken. In feite is diep genoeg uitgraven de beste optie, maar dat is erg duur en gebeurt bijna nergens.
Intussen is het dweilen met de kraan open en komen er steeds meer groeihaarden bij. De verwachting is dat de reuzenberenklauw wel eens dezelfde weg kan opgaan als de Japanse duizendknoop; en met dat verhaal zijn we allemaal vertrouwd.
Opnieuw zullen we er min of meer moeten mee leren leven, maar zo groeit de lijst van uitheemse probleemsoorten wel gestaag aan. Alhoewel het alles samen maar om een piepkleine fractie gaat van de soorten die Europa, Vlaanderen en de Rand binnenkomen, zijn er toch al vele tientallen planten, vogels, zoogdieren, paddenstoelen en andere soorten die we liever kwijt dan rijk zijn.
