TOT 31 OKT
Eva Verbeeck. America's Girls, On the Edge of a Dream
Zaventem, CC De Factorij, meer info en tickets
Beroepsfotografe Eva Verbeeck verbleef tussen 2015 en 2024 vaak in de Verenigde Staten; ze woonde er zelfs van 2018 tot 2020. Tegenwoordig vertoeft Verbeeck meer in Europa, maar ze gaat nog meerdere keren per jaar terug. Bij ons fotografeert ze onder meer voor Knack en De Standaard; in de VS voor The Washington Post en persagentschap Bloomberg.
Ondertussen werkt ze ook aan eigen projecten, waaronder de fotoreeks America’s Girls, On the Edge of a Dream, die uiteraard in Amerika tot stand kwam, en een werk van vele jaren was.
‘Ik ben begonnen met fotograferen in 2018, en ermee gestopt in 2024. Toen ik jong was, was het mijn grote droom om in Amerika te wonen. Ik ben grootgebracht in Tessenderlo. Wereldsteden zoals New York of LA waren toen ver weg, net als de pop- en consumptiecultuur die je op tv zag. Maar door de magazines van mijn ouders, familie of vrienden kreeg ik veel mee van de fotoshoots van popsterren en de mythologie rond de American Dream.'
Een fascinatie
'Die belofte dat je al je dromen waar kan maken, was voor mij heel intrigerend. Als jonge vrouw ben je veel bezig met wie je wil zijn en wat je wil doen. Dus toen ik uiteindelijk zelf in Amerika belandde, greep ik mijn kans om met mijn analoge grootformaatcamera aan de slag te gaan. Wij woonden toen in Georgia. Ik kwam daar vaak voorbij een Cheerleader Academy, en ik wilde graag iets doen over jonge vrouwen. Ik sprak met enkele ouders en mocht langskomen. Na één van de eerste beelden wist ik dat ik mijn tijd, energie en liefde wilde steken in de coming of age van jonge vrouwen. In hoe ze zichzelf zien, wie ze willen zijn of worden, en wat zij belangrijk vinden.’
‘Het is een universeel verhaal. De American Dream is trouwens een exportproduct; ik denk niet noodzakelijk dat je in Amerika meer of minder kunt bereiken.’
Eva Verbeeck
In de lijn van dat thema had Verbeeck bij de totstandkoming van de reeks veel aandacht voor de manier waarop jonge vrouwen en vrouwen in het algemeen worden afgebeeld, en aan de zeggenschap van de geportretteerde.
‘Als je naar kunst uit het verleden kijkt, zie je dat het zelfbeschikkingsrecht van geportretteerde vrouwen dikwijls volledig werd afgenomen. Bij heel veel schilderijen en tekeningen staat gewoon Portrait of a Girl en niet eens een naam. Dat was dan een dochter van iemand uit de elite, iemand die werd uitgehuwelijkt, of een muze. De attributen waarmee ze werden afgebeeld hadden vaak niks met hen te maken.’
Van de bijna 400 meisjes die Verbeeck in 28 staten fotografeerde, heeft ze er geen enkele zelf geselecteerd. ‘Ik ben niet rondgegaan om te zeggen: Ik vind jou interessant en zou je willen fotograferen. Het ging via oproepen op affiches of online, waardoor iedereen vrij was om deel te nemen of niet. Wie geïnteresseerd was, vroeg ik om iets mee te brengen of aan te doen dat zij belangrijk vonden en dat te maken had met hun identiteit.’
Gesprek vooraf
Elke foto was een ontmoeting, want er ging een gesprek aan vooraf. Die aandacht voor het onderwerp was cruciaal. ’Fotografie kan hard zijn. Als fotojournalist heb je soms heel weinig tijd en blijft er niet veel over om te praten. Dat gaf me soms een vervelend gevoel. Voor dit project stelde ik allerlei vragen, bijvoorbeeld over wat er recent was gebeurd in de community. Ook mijn trage, technische camera maakte het proces anders. De regel was dat ik van elke persoon maar twee beelden nam en daarmee naar de donkere kamer ging. Voor de meisjes en jonge vrouwen bleken vooral de gesprekken vooraf speciaal. Ik herinner hoe een meisje mij vertelde dat ze een essay had geschreven over de manier waarop vrouwen worden afgebeeld. Als je jonge mensen serieus neemt, zonder te oordelen, vertellen ze vaak bijzondere dingen.’
Een algemeen beeld of een conclusie wil Verbeeck uit haar ervaringen niet distilleren. ‘Het gaat niet over de jeugd in het algemeen en ook niet over Amerika. Het is een universeel verhaal. De American Dream is trouwens een exportproduct; ik denk niet noodzakelijk dat je in Amerika meer of minder kunt bereiken. En het gaat al zeker niet over wat er zich momenteel in de VS afspeelt. ‘Het zijn individuele verhalen van verschillende meisjes met verschillende achtergronden, dromen en ambities.’
