Alleen in het landschap of omringd door soortgenoten in het bos, staat de boom als een stil anker. Een levend monument dat niet alleen ruimte inneemt, maar ook tijd belichaamt. Sinds mensenheugenis het symbool van leven, groei, seizoensgebonden sterfte en veerkracht. Wie naar een boom kijkt, leest een gelaagde geschiedenis. Jaarringen als stille archieven, littekens als getuigen van stormen, droogte en herstel.
Bomen bezitten iets wat de mens nooit volledig zal vatten: tijd. Onder hun bladerdak vertragen wij. We zoeken rust, schuilen, denken, herinneren. Ooit werd er recht gesproken, liefdes bezegeld en conflicten beslecht. De boom is niet alleen een symbool, maar ook een noodzakelijke bondgenoot. Samen zijn we deel van een systeem dat ouder is dan ons begrip ervan.
Filip Claessens trok door de Rand op zoek naar uitzonderlijke boomexemplaren.
