En dan was het tijd voor vakantie. Geen vliegtuig, ah nee, wel door Nederland cruisen met een VW California. Niet door de drukke Randstad, maar in een wijde cirkelbeweging naar het noorden en terug. Dwars door polders en weilanden, gewonnen grond en het… water. Overal water.
Net als een schildpad met een eigen huisje vorderden we langzaam. Slow travelling. Na een tijd ook slow thinking. Het juiste tempo vinden. Campings vol Nederlanders, uiteraard, en hier en daar een verloren gereden Zwitser of Belg. In Urk sloegen we een kruisje in alle zeventien de kerken. Je weet maar nooit. In Sneek en Nagele – het dorp met de platte daken – stonden we in bewondering voor het… water en de architectuur. In Giethoorn voor de turfstekers die het nationale gezag aan hun laars lapten. Van over het… water bewonderden we het dorp Zoutkamp met de gekleurde huisjes en het Nationaal Park Lauwersmeer. In herberg-restaurant De Pater konden we lekker eten en drinken. Eindelijk.
In Uitwierde zaten we echt bij den boer gelogeerd. Een wei en een elektriciteitspaal. Meer niet. In Delfzijl liet ik letterlijk mijn baard afdoen door een vriendelijke jongeman die zopas een quartier chaud in Brussel had bezocht, en daar van onder de indruk was. Ohlala. In Appingendam zaten we aan het… water. Een dame op leeftijd vond ons Nederlands ‘schattig’. In Terwolde aan de IJssel belandden we op een hertenboerderij. In Loenen bewonderden we de grootste waterval van Nederland. Uiteindelijk aten we kibbeling in Gulpen.
Camping de Kloostermuur in Slenaken bleek onze eindbestemming. Is dit Nederland? Ja, dit is Nederland. Al was het helemaal anders dan ik in gedachten had. En nu we toch in de buurt waren, konden we niet anders dan een ommetje maken langs Voeren, het epicentrum van de communautaire brandhaarden in de jaren 1980 met betogingen waarop er al eens een schot viel. Je houdt het niet voor mogelijk.
