Mooiste plek in Engeland
The Peak District in Northern England.
Favoriet gerecht
Rosbief met Yorkshire pudding.
Mooiste herinnering aan Engeland
Met mijn broer wandelen op de velden van onze grootvader.
‘In totaal ben ik twintig keer verhuisd’, vertelt hij. Vandaag ben ik met pensioen en ziet het ernaar uit dat wij in België zullen blijven. Dit land heeft veel te bieden: een centrale ligging in Europa, een uitstekend gezondheidszorgsysteem en vriendelijke mensen.’
De kracht van Britse humor
Om de vijf à zes weken trekt David naar Stoke-on-Trent in de Engelse West Midlands. Daar woont zijn 99-jarige moeder. ‘Een paar weken geleden ging ik er met één van mijn drie zonen naartoe. Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen hun roots kennen. Weten waar je vandaan komt, helpt je om te bepalen waar je zelf naartoe wil.’ Ondanks haar gezegende leeftijd woont Davids moeder nog altijd zelfstandig.
Ze is een kranige vrouw met een aanstekelijk gevoel voor humor. ‘Ze geniet ervan om mensen aan het lachen te brengen en kruipt graag in de huid van de gekste personages. Haar gevoel voor humor houdt haar jong.’ David is grote fan van het werkwoord to banter, een typisch Brits begrip waarvoor geen perfecte Nederlandse vertaling bestaat. ‘Voor mij vat het de Britse spirit samen: een losse, humoristische manier van met elkaar omgaan, waarbij je elkaar speels uitdaagt om gevat uit de hoek te komen. Zo zorg je er in elk geval voor dat het nooit saai wordt.’
Going back to my roots
Davids ouders leerden elkaar vlak na de Tweede Wereldoorlog kennen. Zijn vader, een Poolse bommenwerperpiloot, was in Engeland terechtgekomen, waar hij verliefd werd op Davids moeder. Hij besloot er te blijven. Over het bijzondere levensverhaal van zijn vader schreef David een boek.
‘Tijdens onze jonge, actieve jaren maken we vaak te weinig tijd om aan onze (groot)ouders vragen te stellen over onze familiegeschiedenis. Met het boek over mijn vader zullen mijn zonen - en misschien later ook mijn kleinkinderen - een document hebben waar ze op een aantal vragen antwoorden zullen vinden.’ In 2019 reisde David voor het eerst naar Polen. Hij trok zijn stoute schoenen aan en klopte aan bij het ouderlijk huis van zijn inmiddels overleden vader. ‘Het ergste wat me kon overkomen, was dat ze me wegstuurden. Het liep helemaal anders. Ze brachten me in contact met een neef die ik tot dan toe niet kende. Die ontmoeting gaf mij de kans mijn Poolse roots beter te leren kennen en te begrijpen.’
Zo (groot)vader, zo (klein)zoon?
Stond het in de sterren geschreven dat David, net als zijn vader, in de luchtmacht zou belanden? ‘Ik werkte zesendertig jaar voor de Britse luchtmacht. De laatste elf jaar van mijn loopbaan adviseerde ik, vanuit de Airport Council International, Europese instellingen over luchthavenbeveiliging. Wat me daarbij altijd is opgevallen, is hoe vanzelfsprekend luchthavens hun kennis, ervaringen en best practices met elkaar delen.’
De belangrijkste les die hij uit zijn militaire carrière meeneemt? ‘Als leidinggevende moet je je mensen willen begrijpen en weten wat er bij hen leeft. In het Engels zeggen we: you have to walk the corridor. Je kunt niet vanuit een ivoren toren leidinggeven. Daarom maakte ik er bewust tijd voor om met onze mensen een kop koffie te drinken en een praatje te slaan.’
Vandaag ziet zijn leven er helemaal anders uit. Het grootste deel van zijn tijd brengt hij door in de tuin. ‘Mijn liefde voor de natuur begon al in mijn kindertijd en is nooit verdwenen. Groenten en fruit die je zelf kweekt, smaken gewoon beter. Eens je die pure, natuurlijke smaak gewend bent, wil je niets anders meer.’