'Ik had een mooie jeugd in Albanië. Mijn vader was onderwijzer, mijn moeder chemicus. Ze hadden een degelijk inkomen, waardoor we comfortabel konden leven. Maar ik groeide op tijdens het communistische regime, toen Albanië volledig afgesloten was van de buitenwereld. Alles was aan regels onderworpen. De huizen, de grond, het fruit, de kippen: alles was van de staat.'
Er was censuur op films en muziek. Mannen mochten geen lang haar hebben of smalle broekspijpen dragen. Naar de kerk of moskee gaan en religieuze feesten vieren, was verboden. ‘Tegelijk had iedereen wel werk en was er veel veiligheid. Mijn familie woonde ook dicht bij elkaar en we vormden een hechte gemeenschap. Maar toen het communistische regime in 1992 viel, veranderde alles in één klap. Er heerste chaos en mensen trokken weg. Ook economisch was het een bijzonder moeilijke periode.’
Zeven dagen en zeven nachten
‘Ik besloot om na de middelbare school mijn geluk in Griekenland te beproeven, waar een paar neven woonden. De eerste keer trok ik met een groepje te voet door de bergen. Zeven dagen en zeven nachten waren we onderweg. Ik ontdekte een compleet andere wereld: auto’s, een overvloed aan eten en mensen met allerlei achtergronden. Ik werkte waar ik kon, tot de politie me oppakte en terugstuurde naar Albanië. Maar ik gaf niet op. Bij een tweede poging geraakte ik achter in een pick-up tot in Athene en uiteindelijk bij mijn neven.’
‘Dat was een mooie tijd. We deden allerlei werk om geld te verdienen: olijven plukken, in de bouw werken, noem maar op. We waren jong en maakten ons niet te veel zorgen. Ik ben verliefd geworden op Griekenland: het klimaat, de zee, de natuur en de mentaliteit.’
Kansen voor talent
'In 2009 besloot ik naar België te trekken en bij mijn broer in Drogenbos te wonen. België was niet helemaal wat ik me had voorgesteld. Ik verwachtte een harmonieus, rustig landje, maar moest wennen aan de diversiteit, het klimaat met veel grijze dagen en de meer gejaagde en individualistische levensstijl. Bovendien begon ik weer van nul. Zonder geldige papieren was het moeilijk om werk te vinden.'
'Toen ik in 2017 eindelijk mijn papieren kreeg, werd alles een stuk eenvoudiger.’ ‘Wat ik hier waardeer, is dat er regels zijn waar mensen zich aan houden. Je wordt ook niet zomaar op je afkomst beoordeeld. Als je talent hebt en bereid bent ervoor te gaan, krijg je kansen. Daarom word ik verdrietig van het recente straatgeweld. Dat is bijzonder betreurenswaardig. Je kunt hier echt iets opbouwen als je je aanpast, initiatief neemt en respect toont.'
Leven in Drogenbos, koken in Brussel
‘Mijn vrouw is ook Albanese. We trouwden in 2012 en ze volgde me naar België. We hebben samen twee prachtige dochters. Na een periode in Ukkel kochten we een huis in Drogenbos. We wonen hier graag: het is een rustige buurt met vriendelijke buren en behulpzame gemeentediensten. Bovendien is Brussel vlakbij. Mijn dochters gaan graag naar de feesten in Drogenbos en volgen vakantiekampjes in FeliX Art & Eco Museum. Zelf ga ik regelmatig lopen in het park Frankveld.’
‘Ik werk als kok in een brasserie in het centrum van Brussel. Ik volgde nooit een koksopleiding, maar leerde het vak in de praktijk van goede leermeesters. We serveren een internationale kaart en ook het personeel komt uit alle hoeken van de wereld. Dat maakt het zo boeiend.’ ‘Wat ik belangrijk vind, is dat we elkaar en elkaars overtuigingen en vrijheden respecteren. Dat respect moet natuurlijk wel van twee kanten komen. Ik heb zelf ervaren hoe moeilijk een nieuwe start kan zijn. Maar als je bereid bent ervoor te gaan, zijn er echt kansen. Dat mogen we nooit vergeten.’
Inwoners van Drogenbos kunnen het artikel ook terugvinden in de Kaaskrabber van november 2026, de gemeenschapskrant van GC de Muse. Met de reeks 'Uit de gemeenschapskranten' bundelt RandKrant de beste artikels uit de gemeenschapskranten en maakt ze toegankelijk voor inwoners uit de hele Vlaamse Rand.
