Swinnen maakt sinds 1978 deel uit van de Belgische rockgroep The Scabs, bekend van hits als Matchbox Car en Hard Times. Solo maakte hij furore met de Guy Swinnen Band, en viel hij ook op met zijn bijdragen aan theaterproducties en programma’s als Liefde voor Muziek en initiatieven als Spelers en drinkers en Te Gek!?. Op uitnodiging van de werkgroep literatuur van CC Westrand en de Bibliotheek Dilbeek komt hij in Dil’arte op de sofa bij Hadewich Wauters vertellen over zijn favoriete boeken, muziek en films.
Dit jaar ga je ook opnieuw de baan op met The Scabs. Voor het eerst sinds jullie legendarische gitarist Willy Willy in 2019 overleed.
‘Nu het allemaal een beetje is kunnen bezinken, hebben we terug de moed gevonden om te toeren. Met Fabio Canini hebben we een goede nieuwe gitarist en een heel toffe mens aan boord. In april spelen we drie keer in de AB en daarna doen we nog een vijftal festivals. Met platenfirma Pias praten we ook over een re-release op vinyl van ons album Royalty in Exile. Vinyl is heel gewild bij onze fans, maar op dit ogenblik bijna uitgeput.’
Dat brengt ons bij jouw platenkast. Ben je zelf een verzamelaar?
‘Ik heb een vinylcollectie en ook veel cd’s. De cd’s speel ik minder. Een plaat opleggen, is vooral een ritueel. Ik ga dan dikwijls met de hoes in de zetel zitten. Ik ben geen verwoed verzamelaar. Destijds heb ik heel wat platen weggedaan, en vandaag luister ik - zoals de meeste mensen - via streaming. Al moet ik zeggen dat pakweg Dark Side of the Moon van Pink Floyd toch nog altijd veel beter klinkt op vinyl dan digitaal.’
Ontleende je vroeger platen in de bibliotheek?
‘Daarvoor was de collectie in Diest niet groot genoeg. (lacht) Ik ging wel speciaal met de trein naar Leuven om punkplaten te kopen. Of zelfs met het brommerke naar Eindhoven waar de platen goedkoper waren. Op de terugweg ben ik ooit eens in de buurt van Leopoldsburg met pech stil gevallen en moest ik de rest helemaal te voet afleggen met Coney Island Baby van Lou Reed in mijn tas. Als die plaat nu nog tegenvalt…, dacht ik de hele tijd, maar uiteindelijk is dat mijn favoriete Lou Reed-plaat geworden.’
Wat als we straks naar je andere favorieten vragen?
‘Ik heb het niet zo voor lijstjes, want bij mij veranderen die constant. Ik vind wel minder mijn gading in het hedendaagse aanbod, tenzij ik merk dat iemand authentiek is. Toen Lady Gaga Pokerface uitbracht, vond ik dat maar niks. Tot ik eens op tv zag hoe goed ze live kan zingen. Ik zie graag hoe iemand het doet zonder commerciële arrangementen en technische snufjes. Perfect moet dat niet zijn - mijn grote helden als Bob Dylan, Neil Young en Lou Reed zijn ook geen nachtegaaltjes - maar ik moet een artiest wel kunnen geloven.’
Bekijk je veel films?
‘Ja. De laatste jaren ben ik daar veel mee bezig. Mijn passie voor film is begonnen toen ik op mijn veertigste een zware depressie doormaakte. Ik was boos op de grote Hollywoodproducties en heb zo mijn gading meer in de Aziatische cinema gevonden: Lee Kang-Sheng, Wong Kar-Wai en een aantal Koreaanse en Japanse regisseurs.’
Heb je tijd voor een boek af en toe?
‘Ik lees graag een boek om iets bij te leren over de toestand in de wereld. De prijs van de vrijheid van de Nederlander Keyvan Shahbazi bijvoorbeeld gaat over een man onder het regime van de ayatollahs in Iran. Hij zat onder meer met zoveel volk in een cel dat ze rechtstaande moesten slapen, en waar ze willekeurige gevangenen executeerden terwijl de rest ingefluisterd kreeg dat zij morgen aan de beurt waren. Het is een zwaar boek dat ik soms opzij moet leggen. In Dilbeek zal ik het alleen hebben over boeken die ik helemaal heb uitgelezen. (lacht)
ZO ● 8 FEB ● 10.00
De kast van... Guy Swinnen
Dilbeek, Dil’arte, meer info en tickets
Met diezelfde dag ook een platenbeurs in CC Westrand, een interview en mini-optreden bij Radio Rand
