Nog voor haar fotosessie in de Zuunvallei had fotografe Marijke ’T Kindt de charme van Gallowayrunderen al ontdekt. ‘De eerste keer zag ik de dieren in de Hobokense Polder. De stevige beesten vielen mij op omwille van hun aaibaarheidsfactor. Ze hebben geen hoorns waardoor ze iets vriendelijks en zachtaardigs uitstralen.
Misschien komt dat ook door hun lichtjes krullende bruine vacht en trage, rustige manier waarop ze zich voortbewegen?’ Gallowayrunderen hebben hun naam te danken aan de streek in Schotland waar ze oorspronkelijk vandaan komen. Met hun dikke, golvende vacht zijn ze uitstekend bestand tegen kou en slecht weer.
En ze hebben nog een andere bijzondere eigenschap waarvoor ze ingeschakeld worden: op ruige natuurgronden zijn ze echte natuurbeheerders. Ze eten niet alleen gras, maar ook kleine struiken en ander groen.
Tijdens de opnames in de Zuunvallei kon Marijke ’T Kindt de dieren een hele tijd aandachtig observeren. Het duurde even voor ze gewend raakten aan haar aanwezigheid met de camera, maar na een poosje waren ze ongegeneerd zichzelf. ‘In het begin waren ze onwennig en trokken ze zich terug in de kleine bosjes.
Maar de tweede keer dat ze mij zagen, leek het alsof ze mij toelieten in hun wereld. Wat me vooral opviel, was hoe sterk ze aan elkaar gehecht zijn. Ze bewegen en grazen bijna altijd samen, als echte kuddedieren. Ik was ook getuige van een merkwaardig tafereel: een klein wit poesje liep hun terrein op en plots zette de hele kudde de achtervolging in. Alleen: dat poesje was veel sneller dan zij en… ook dan mij, die het tafereel maar al te graag had vastgelegd.’ (lacht)
De natuur ontwaakt
Dat de natuur op deze plek de moeite waard is, hebben we te danken aan heel wat waterbeheersingswerken, aan Natuurpunt, en aan die fameuze Gallowaygrazers die al kauwend mee het unieke karakter van dit moerassig gebied helpen bewaren. Je hoeft maar naar de foto’s te kijken om te begrijpen waarom het de moeite loont dit stukje natuur in ere te houden.
De schilderachtige schoonheid van de Zuunvallei heeft iets van een oase te midden van een verstedelijkt gebied.
‘Op een ochtend was ik net op de tijd om het waterbekken te fotograferen. Het was zeven uur, de natuur ontwaakte langzaam uit haar slaap, terwijl een dunne nevel zachtjes oploste in de lucht.’ Hier zie je van dichtbij de schoonheid van het ontwaken van de natuur, met het water van de Zuunvallei gehuld in een doorschijnend mistig gordijn.
Het belang van de bochten
De beelden van Marijke tonen ook hoe de Zuunbeek, een zijrivier van de Zenne, zich al kronkelend een weg baant door het glooiende landschap. Misschien herinnert de beek ons eraan dat de essentie van het leven zich zelden via de kortste weg openbaart, maar net in de bochten onderweg. Dit stukje natuur vertelt je eveneens hoe er uit de synergie tussen mens en dier heel wat moois kan ontstaan.
Een team van vrijwilligers, gekend als de koewachters, zet zich dagelijks in voor het welbevinden van de runderen. Ze houden de kudde nauwlettend in de gaten en controleren of er geen enkel dier ontsnapt. Mocht dat toch gebeuren, dan brengen ze het veilig en wel terug naar de groep, zodat de dieren hun taak kunnen voortzetten: al grazend meehelpen aan het behoud van dit unieke natuurgebied.
Het gras dat groener is
Philippe Dierkens van Natuurpunt Leeuwse Natuurvrienden is een van die vrijwilligers. Hij ziet erop toe dat er elke dag een koewachter naar de dieren gaat kijken. ‘Af en toe ontsnapt er al eens een koe, omdat ze op zoek gaat naar gebieden waar het gras groener staat. Ja, ook bij de koeien is het gras soms groener aan de overkant… Dankzij onze WhatsApp-groep van 25 vrijwilligers kunnen we snel ingrijpen en het dier terug naar het natuurgebied brengen.’ In totaal zijn er een achttal koeien die worden ingezet om het natuurgebied in zijn oorspronkelijke staat te houden.’
‘De sterkte van de Gallowayrunderen bestaat erin dat zij niet alleen gras, maar ook taaier groen, scheuten en struiken eten. Dat maakt dat zij de ideale partners zijn om de bebossing van dit natuurgebied tegen te gaan. Ze hebben bovendien weinig zorg nodig. Ze leven zeer zelfstandig. Ik vind het fantastische dieren.’
Dierenvriend Philippe waakt er over dat de runderen het goed hebben. ‘De Gallowayrunderen leveren prachtig werk; in ruil krijgen ze een uitgestrekt gebied waar ze vrij kunnen rondlopen. Die vrijheid past perfect bij hun zelfstandig karakter. Ze hebben het dus zeker niet slecht getroffen hier bij ons in de Zuunvallei.’
Bekijk hier de volledige fotoreeks.
