En français

Le retour
‘En 1880, mon arrière-arrière-grand-père a émigré d’Oudenaarde vers l’Argentine. Le pays où je suis né et que j’ai quitté en 2003 pour refaire ma vie en Belgique’, raconte Lautaro Den Dauw de Tervuren. L’arrière-arrière-grand-père de Lautaro aurait-il pu imaginer que son arrière-arrière-petit-fils reviendrait 123 ans plus tard dans son pays natal, la Belgique? Aujourd’hui, il mène une vie heureuse à Tervuren avec sa compagne et leurs trois enfants dans leur famille recomposée. Pendant la journée, il travaille comme homme à tout faire dans une école à Grimbergen. Le soir, on le trouve généralement dans son atelier où il réalise des créations uniques en céramique.

Favorieten uit Argentinië van Lautaro Den Dauw 

Favoriet gerecht
Empanadas (gevulde deeghapjes)

Mooiste plek 
De bergen van El Chaltén 

Mooiste herinnering
Barbecue op zondag

Had Lautaro’s betovergrootvader dat ooit kunnen vermoeden? Dat zijn betoverkleinkind 123 jaar later terug naar zijn Belgische geboorteland zou keren? Ongeveer een anderhalve eeuw geleden kwam hij aan in Argentinië. Met zijn handen vol hoop dat de landbouwgrond die de Argentijnse overheid hem schonk, voldoende vruchtbaar zou zijn om een goed leven te leiden. 

'Met vallen en opstaan lukte het hem en zijn familie. Ons land kende echter heel wat politieke stormen en een ongeziene inflatie de voorbije decennia. Het maakte het leven in Argentinië voor veel mensen bijzonder zwaar. Het deed mij de stap zetten om naar België te komen’, zegt Den Dauw. 

De keramiekstudio 

Vandaag leidt hij met zijn partner en drie kinderen uit hun nieuw samengesteld gezin een gelukkig leven in Tervuren. Overdag werkt hij als klusjesman in een school in Grimbergen. ’s Avonds en in het weekend vind je hem meestal in zijn atelier waar hij unieke creaties in keramiek maakt.

‘Keramiek zie ik als de natuur in werking. Ik vind het prachtig om te zien welke resultaten je kunt neerzetten door de natuurelementen op elkaar te laten inwerken. Aarde, water, vuur (elektrische warmte) en droge lucht is alles wat je nodig hebt. Samen met toewijding en geduld. Ik kan mij er helemaal in verliezen. Ik stel vast dat wat ik maak, ook gesmaakt wordt. Tijdens de vorige kerstperiode had ik op de kerstmarkt in Leuven een kraampje met mijn handgemaakt aardewerk. Ik heb bijna alles verkocht. Stel je voor!’ (lacht) 

Oma aan het stuur 

Als hij over Argentinië vertelt, doet hij dat met veel liefde voor het land waar hij opgroeide. ‘Argentijnen begroeten je met Ché. Het is een soort aanspreektitel die mens betekent. Mijn voornaam Lautaro verwijst naar een van de krijgers van de Mapuche, een inheems volk dat op meerdere plaatsen in Zuid-Amerika leeft. 

Lautaro werd gegijzeld door Spaanse overheersers, maar kon ontsnappen. Als kleine jongen had ik de wildste fantasieën over mijn naam. Vandaag wil ik die naam vooral eer aandoen.’ Lautaro’s oma was ook keramiste. ‘Ik lijk op haar. Nooit zal ik de autorit vergeten die wij enkele jaren geleden samen maakten. 83 was ze toen, maar dat belette haar niet om achter het stuur plaats te nemen. Tijdens de rit ervaarden wij allebei een enorm gevoel van vrijheid.’ 

De bal heeft geen gebreken 

Keert hij regelmatig terug naar Argentinië? ‘Het is heel duur om met de hele familie naar daar te reizen. Ooit zal het ervan komen, maar we zullen ons dat niet vaak kunnen veroorloven.’ Gelukkig zijn er de liedjes van Argentijnse zangers zoals Mercedes Sosa die een stukje Argentijnse sfeer oproepen. ‘Zij heeft een krachtige, zachte stem. Wij hebben ook geëngageerde artiesten zoals Victor Heredia. In zijn nummer Sobreviviendo heeft hij het over de overlevingsmodus die zo eigen is aan het Argentijnse volk.’ Een Argentijn die de meesten onder ons zullen kennen, is voetballer Diego Armando Maradona. ‘Hij was ijzersterk op het voetbalveld en hij deed soms ook wijze uitspraken. Zoals: La pelota no se mancha. Of: De bal heeft geen gebreken. Hij wilde er vooral mee zeggen: Voetbal is puur en mooi, maar ik heb fouten gemaakt.’