Het levensverhaal van Diyako Yektaei liep niet van een leien dakje. Op jonge leeftijd maakte hij de Iraanse Revolutie (1979) en de Iran-Irakoorlog (1980-1988) mee. Een conflict dat naar schatting een miljoen Iraniërs het leven kostte. Toch was het voor hem niet het geweld dat het zwaarst woog, maar het gebrek aan vrijheid.
‘Ik wilde in een land leven waar ik mezelf kon zijn. In het totalitaire theocratische regime in Iran is dat onmogelijk. Je mag daar alleen ja knikken en vooral niet nadenken of zeggen wat je denkt. Dat kan je het leven kosten.’
Intussen is het meer dan 25 jaar geleden dat Yektaei Iran verliet. Op zoek naar veiligheid en stabiliteit kwam hij in België terecht, waar hij niet bij de pakken bleef zitten. Hij leerde er Nederlands, Frans, Engels en zelfs een beetje Spaans.
Karate als levenskunst
Waar haalde Yektaei de zelfdiscipline om meerdere talen te leren en een volledig nieuw leven in België op te bouwen? ‘Mijn passie voor karate heeft me geholpen om de overgang naar een Belgisch leven te maken. Karate is meer dan een vechtsport, het is een kunst. Je traint je lichaam en ontwikkelt een levenshouding die je helpt in jezelf te geloven en op jezelf te vertrouwen.’
Vandaag is hij internationaal karatescheidsrechter en voorzitter van de karatescheidsrechters voor Brussel en Wallonië. Bij zijn aankomst in België heeft Diyako zich ingeschreven in een karateclub. Daar leerde hij Wim kennen. ‘Hij werd een vriend voor het leven. Zijn zoon is mijn petekind. Hij moedigde me aan om verschillende talen te leren en stond mij met raad en daad bij. Mensen als Wim vergeet je nooit.’
Politicoloog en postbode
Met een vleugje trots vertelt Yektaei dat hij in België een tijdlang als postbode heeft gewerkt. Daarna was hij actief bij verschillende bedrijven. Vandaag staat hij in voor de administratie van de exportafdeling van een chemisch bedrijf. ‘In Iran doceerde ik geschiedenis aan een hogeschool. Dat heeft mij niet belet om in België heel andere jobs aan te nemen. Ik wil werken. Politiek blijft mijn grote passie. Ik volg de politieke situatie in Iran en de rest van de wereld op de voet.’
Zijn echtgenote Kiana toont beelden van een recente manifestatie in Brussel waaraan zij deelnamen. ‘Het is hartverscheurend om te zien hoe de huidige machthebbers ons prachtige land naar de afgrond hebben geleid. Zo kan het niet verder. Dat onmenselijke regime heeft niets, maar dan ook niets te maken met wie wij werkelijk zijn. Iraniërs zijn een gastvrij, poëtisch en vredelievend volk.’
Welkom aan de lente
‘Wist je dat het Perzisch en het Nederlands allebei Indo-Europese talen zijn? Sommige woorden lijken opvallend op elkaar. Zo klinkt dochter in het Perzisch als dochtar, moeder als madar en daar als deur.’ Taal speelt een centrale rol in de Perzische cultuur. Teksten van dichters als Ferdowsi worden er al eeuwenlang van generatie op generatie doorgegeven. Ook Diyako is gevoelig voor beeldrijke taal. ‘De zin Payane shabe siyah sefid hast ligt me nauw aan het hart. Hij betekent: achter de wolken schijnt de zon. Met andere woorden: na moeilijke tijden komen betere tijden.’ Het is een gedachte waar hij veel hoop uit put, voor zichzelf, maar ook voor zijn vaderland. ‘De tijd is aangebroken om een einde te maken aan de miserabele en mensonterende toestanden in Iran. Laat de lente een echt nieuw begin zijn voor ons en ons vaderland.’
Mooiste plek in Iran
Rasht, de stad waar ik opgroeide
Favoriet gerecht
Ghormeh Sabzi (Iraans stoofpotje)
Mooiste herinnering aan Iran
De Iraanse gastvrijheid
