Zes jaar geleden verhuisde Natalie Olbrechts van het huis in Meise, waar ze 32 jaar woonde, naar een appartement in het centrum van Wolvertem. ‘Hier is alles dichtbij. ‘Ik kan alles te voet doen. De laatste jaren is er veel bijgebouwd in Wolvertem, maar gelukkig hebben we hier op wandelafstand ook veel groen en open ruimte; denk maar aan de veldwegen in Oppem. De Plantentuin van Meise ligt vlakbij.’ 

‘Momenteel doe ik twee deeltijdse jobs: één bij Procter & Gamble en één bij een slagerij in Wolvertem. In de beenhouwerij kom ik onder de mensen en heb ik veel sociaal contact. Dat vind ik belangrijk. Mijn zoon van 35 woont ook in Meise, met zijn vrouw. Zij hebben een hond, Yoshi, die vijf jaar oud is. Het is een Japanse Akita Inu. Als zij weg zijn, vang ik Yoshi op. Hij kan moeilijk alleen blijven. Hij is mijn beste vriend en houdt mij gezelschap.’

Berrefonds

Twee jaar geleden begon Olbrechts te haken. ‘Ondertussen schakelde ik over op breien. Ik brei kinderdekentjes voor Moeders voor Moeders vzw en kindersjaaltjes voor het Berrefonds, dat sinds 2009 is uitgegroeid tot een brede organisatie die er probeert te zijn voor iedereen die te maken krijgt met het verlies van een kind. Het is een warm expertisecentrum voor (groot)ouders, familie en vrienden. Met het breien van kindersjaaltjes uit overschotjes, steun ik het Berrefonds. Dat geeft een warm gevoel. Daarnaast puzzel ik ook graag. Dat geeft me rust, zeker tijdens de donkere wintermaanden. Ik heb er onlangs nog eentje van 3.000 stukjes gelegd.’

Woonzorgcentra

Een andere rode draad in haar leven is haar vrijwilligerswerk in woonzorgcentra, waar ze graag een handje toesteekt. ‘Zes jaar geleden, tijdens corona, ben ik als vrijwilliger beginnen helpen in woonzorgcentrum Moutershof in Wolvertem. Ik bracht er maaltijden en koffie rond. Toen mijn papa Edward te maken kreeg met dementie en hij naar woonzorgcentrum Oase verhuisde, rechtover mijn deur, ben ik daar gaan helpen. 

Hij is overleden in 2024. Daarna ging het met mijn mama Julia achteruit. Zij heeft frontotemporale dementie en verblijft in woonzorgcentrum Van Horick, ook hier in Wolvertem. Ik ga drie keer per week bij haar langs en help ondertussen wat met de maaltijden. Omdat ik dementie zowel vanuit mijn vrijwilligerswerk als binnen mijn eigen familie heb leren kennen, weet ik hoe belangrijk het is dat mensen hun verhaal kunnen delen en zich gesteund voelen.’

Lotgenoten

‘Daarom help ik als vrijwilligster in het woonzorgcentrum Heilig Hart in Grimbergen in het Inloophuis Dementie. Daar organiseren we elke vierde dinsdagnamiddag van de maand een ontmoetingsmoment. Het Inloophuis is een informatie- en ontmoetingspunt voor mensen met (een vermoeden van) dementie en hun naasten. Ze krijgen er een warm onthaal.’

‘We willen dementie uit de taboesfeer halen. Je ontmoet er lotgenoten en je kan er je verhaal doen. Ik ben ook lid van de Alzheimer Liga Vlaanderen en neem al drie jaar deel aan de familiegroep dementie. Het helpt mij nog altijd om mijn ervaringen te kunnen delen met lotgenoten en te luisteren naar hun verhaal.’

‘Wanneer ik met pensioen ga, wil ik graag meer tijd maken voor Yoshi, mijn grote vriend, en mijn vrijwilligerswerk. Ik zou me graag blijven inzetten voor senioren en mensen in woonzorgcentra. Mensen helpen, een luisterend oor bieden, en er zijn voor wie het nodig heeft, geeft me veel voldoening. Ik hoef daarbij niet op de voorgrond te staan. Ik vind het vooral belangrijk dat ik iets voor anderen kan betekenen.’