Boekendokter
ZA ● 13 DEC ● 11.00
Winny Ang
Dilbeek, Bibliotheek
Info en tickets.
Winny Ang (1975) geeft aan de Universiteit Antwerpen les aan toekomstige artsen over alles wat met diversiteit en communicatie te maken heeft. Ondertussen werkt ze aan een doctoraat over diversiteit in het medisch onderwijs. Als kinder- en jeugdpsychiater is ze verbonden aan een praktijk die ’t Verhaal heet.
Daarenboven schrijft ze zelf kinderboeken zoals Woordenwolken, Kapitein Nemo, Oneindig ver, Treinen verdwalen niet en Hier. Tijdens de pandemie ontpopte Ang zich, samen met haar goede vriendin en schrijfster Silvie Moors, zelfs tot boekendokter. Wie over iets piekert of met iets worstelt of op zoek is naar schoonheid of troost, kan haar op 13 december een voorschrift vragen voor een verhaal of gedicht dat helpt.
Hoe komt het dat fictie zo’n belangrijke rol speelt in jouw praktijk?
Winny Ang: ‘Om te beginnen heb ik zelf altijd graag gelezen. Boeken en verhalen zijn een groot deel van mijn leven. Ik heb ook altijd de droom gehad om te schrijven, en toen ik boeken voor kinderen en hun ouders begon te schrijven, heb ik mij verdiept in het belang van verhalen. Als hulpverlener is het belangrijk interesse te hebben in de verhalen van mensen om er samen iets mee te doen.
Voor mensen die soms het gevoel hebben dat hun verhaal weinig ruimte krijgt of dat hun stem niet wordt gehoord, is het belangrijk om die ruimte te geven. Mensen hebben spiegels nodig om zichzelf te herkennen, maar ook ramen die zicht geven op andere mensen en andere manieren van leven die een voorbeeld kunnen zijn, om zelf je verhaal weer in handen te nemen. Al leert literatuur ook dat we niet alles in handen kunnen nemen.
Als arts worden wij getraind om oplossingen te zoeken, maar vaak is die oplossing niet eenduidig. Er zijn – net zoals in verhalen – eerder scenario’s die mensen kunnen ondersteunen in hun (zoek)proces.’
Wat kunnen mensen in de bibliotheek van Dilbeek verwachten?
‘Mensen kunnen individueel langskomen, als koppel of als gezin. We houden een gesprekje om te horen waarmee zij bezig zijn. Sommige mensen zitten in met de toestand in de wereld. Anderen met hun kinderen die net het huis uit zijn of die ziek zijn.
Het kan dat je een andere uitdaging zoekt in het leven, of andere culturen wil leren kennen. Of dat je troost zoekt. De vragen variëren. Na dat gesprek probeer ik leesadvies te geven. Ik geef een lijstje mee met tips voor boeken, verhalen en gedichten. Of we kunnen samen een kort stukje lezen. Of ik geef één van de teksten mee die ik bij heb. Het is leesadvies om mensen in beweging te zetten of juist ergens bij te laten stilstaan.’
Hoe kom je aan al die titels en verhalen?
‘Ik probeer alleen boeken aan te raden die ik zelf heb gelezen. Of ik zeg eerlijk dat ik ze niet heb gelezen, maar denk dat ze misschien geschikt zijn. Veel verhalen ken ik van het project Samenlezen.
Dat is ontstaan in het Verenigd Koninkrijk en heet daar Shared Reading. Het is een methode waarbij je in groep een fictietekst leest en die dan bespreekt. Daarbij draait het helemaal niet om tekstanalyse of literatuuronderzoek, maar om de inhoud en wat die teweegbrengt.
Dat is heel laagdrempelig, en daardoor hoor je veel ervaringen over heel veel thema’s. Want in de literatuur komt alles voor. Ik probeer ook divers te zijn. Het gaat niet alleen om typische romans. Er is voor elk wat wils. Verhalen bestaan of ontstaan niet enkel uit woorden. Ook muziek of beelden kunnen een verhaal vertellen.’
Natuurlijk houd je ook van kinder- en jeugdliteratuur en van boeken met illustraties.
‘De kracht van kinder- en jeugdliteratuur zit vaak in de zin voor avontuur en ontdekking die je er in terugvindt. Kinderen willen de wereld ontdekken, zijn nieuwsgierig, en ik denk dat we daar als volwassenen ook iets aan hebben.
Van veel mooie kinderboeken of graphic novels gaat een gevoel van schoonheid uit dat ons als volwassene kan raken. In dat opzicht ben ik pleitbezorger van het lezen van kinder- en jeugdboeken door iedereen.’
In de bibliotheek zal je wellicht mensen tegenkomen die graag lezen, maar heb je zelf geen schrik voor de ontlezing? Het minder tijd maken voor boeken?
‘Ik blijf hoopvol. (lacht) Ik was onlangs op de uitverkochte literaire avond met de Nigeriaanse schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie in Bozar. De zaal zat afgeladen vol, ook met jongeren. En bij mijn eigen kinderen zie ik toch dat plezier in het ritueel van het lezen.
Kleine initiatieven, zoals een kwartiertje lezen op school, kunnen daar veel bij helpen. Zodra je het plezier van lezen een keer hebt ervaren, is dat een cadeau voor de rest van je leven. Je kan er altijd naar blijven terugkeren.’
