Lodewijk de koningspinguïn (+6j)
Dimitri Leue
ZA ● 28 MAA ● 19.00
Vilvoorde, CC Het Bolwerk, meer info en tickets
WO ● 1 APR ● 14.00
Overijse, CC Den Blank, meer info en tickets
‘Lodewijk was een waggelaar, een twijfelaar, een niet-weten-wat-doeneraar. Links of rechts, links of rechts, links of rechts, zo ging hij bijna altijd rechtdoor. Ja of nee, ja of nee, ja of nee, zo zei hij bijna altijd misschien.’
Hier moet Dimitri Leue aan het woord zijn. Die speelde ooit, lang geleden, de succesvoorstelling Lodewijk de koningspinguïn, en wekte die nu weer tot leven. ‘Het is een voorstelling die we in 2004 hebben gemaakt’, vertelt Leue. ‘Barbara Wyckmans, toen directrice van jeugdtheater HETPALEIS, vond het de mooiste voorstelling die er ooit had gestaan en vond dat we ze altijd moesten blijven spelen, maar dat gaat niet. We hebben ze toen vier keer hernomen en nu doen we het nog één keer. Voor mijn vijftigste verjaardag heb ik met Warre Borgmans de volwassenenvoorstelling Lortcher opnieuw gespeeld. En nu is er opnieuw Lodewijk. En toch voelt het ook een beetje als een nieuwe voorstelling, want we hebben het decor en de kostuums opnieuw gemaakt, en we spelen met een andere muzikale bezetting. In de plaats van de bigband kwam er een vierkoppige band van virtuoze adhd-muzikanten die heel de tijd van instrument veranderen.’
Weet je nog welke overpeinzing de voorstelling twintig jaar geleden deed ontstaan?
‘Dat is heel helder. In die periode ging het vaak over radicale gelovigen, die rare dingen deden zoals bomaanslagen plegen. Ik was daar heel erg mee bezig. Extreem geloof is misschien wel de grootste vijand van de mensheid, dacht ik toen eventjes. Ik vroeg me af wat het tegenovergestelde kon zijn van geloof, en zo kwam ik bij twijfel. Ik wilde een voorstelling maken over twijfel als goede eigenschap. Ik wil twijfel niet verheerlijken, en ik ben zelf eigenlijk niet zo’n grote twijfelaar. Maar het valt wel te betwijfelen of al wat extreem en radicaal is - extreme diëten, extreme sporten, extreem gamen - wel goed is. Dat extreme gelovigen vinden dat zij de goei zijn en al de anderen slecht. Daarom mensen dood doen, is heel heftig. De kinderen die vliegtuigen in torens zagen vliegen of de aanslagen in Zaventem meemaakten, wil ik een alternatief aanbieden voor de godsdienstfanaten. Dat zijn de twijfelfanaten. Zou de wereld niet beter af zijn met twijfelaars als Lodewijk de koningspinguïn? Want vandaag weten we misschien nog minder dan in 2004 wat we nog kunnen geloven. Twijfel kan ons veel opleveren, want het is goed om te twijfelen aan wat wij allemaal horen en zien op onze telefoon en televisie.’
Maar wacht! Wie is die Lodewijk juist?
‘Omdat hij een koningspinguïn is, woont Lodewijk natuurlijk op de Zuidpool. Maar hij is een beetje anders dan alle anderen omdat hij probeert te vliegen. Pinguïns kunnen niet vliegen, maar Lodewijk betwijfelt dat omdat hij een vogel is. En vogels kunnen vliegen. Zo ontstaan er bij de pinguïns meteen twee groepen. Een groep die hem uitlacht en tegen hem is; en een groep die zoiets heeft van laat hem doen: wie probeert te vliegen zet misschien een stap die een ander niet zou zetten. En wie weet lukt het ooit eens.’
‘Dat conflict tussen de twee groepen escaleert, waardoor zelfs Frederik de Derde, de Koning der koningspinguïns, moet ingrijpen. Hij laat het volk kiezen tussen Lodewijk en Marcel Van het Gat, de grootste volksvijand die er bestaat, zeker als je zijn naam verfranst.’
Daarmee zitten we bij het Bijbelse verhaal van Pontius Pilatus, die het volk liet kiezen tussen Jezus en Barabas.
‘Lodewijk de koningspinguïn is eigenlijk mijn Mattheuspassie. Het verhaal van Jezus als pinguïn die niet zozeer aanzet tot geloof, maar tot twijfel. Kinderen van nu kennen die Bijbelse verhalen misschien niet meer, maar het gaat om een van die oerverhalen van de mensheid die iedereen begrijpt. Benjamin Boutreur is in dit geval Bach, want hij stak de voorstelling vol aanstekelijke liedjes.’
Illustraties van Sabien Clement
