Graag in ’t Hoeksken staan
Wemmel heeft nog een paar sympathieke cafés onder de kerktoren. Maar voor een bezoek aan café Op ’t Hoeksken zet je graag nog een klein stapje verder. De charme van Op ’t Hoeksken is tijdloos omdat het kleine hoekcafé zijn antieke interieur heeft bewaard, maar ook een grote tuin heeft waar je kan eten en drinken, en een dynamische waardin die de boel zowel voor stamgasten als voor passanten levendig houdt.
Als ze zelf achter de toog staat, tref je haar al meteen wanneer je de deur openzwaait, want typisch voor dit café is dat die kleine toog vlak achter die deur te vinden is. Anke Vertongen staat er sinds 2009, nadat ze haar vader André opvolgde, die in 1982 van haar grootvader Jef had overgenomen, die in 1948 al haar overgrootvader Emiel had opgevolgd, die op zijn beurt in het café stond sinds 1921. En zelfs daarvoor was er al sprake van een café dat hoorde bij het oude melkboerderijtje in het pand, waarvan het grasland nu de terrastuin is. Ondertussen zijn we vier generaties en meer dan een eeuw verder.
Anke: ‘Vanaf mijn vier, vijf jaar tapte ik al af en toe. Vanaf mijn zesde of zevende hielp ik opdienen in de tuin. En vanaf mijn dertiende begon ik al een keer te sluiten op vrijdagavond.’
Op de GO! Campus Wemmel naast Op ’t Hoeksken ging Anke destijds hotel studeren. Vele jaren later stopt ze nog altijd veel energie in de uitbating. Op de krijtborden kan je zien hoeveel nieuwe suggesties je telkens weer kan uitproberen. ‘Zeker in de zomer staan er altijd een of twee suggesties op de kaart staan, naast de klassiekers van de Vlaamse keuken: in juni de maatjes, in juli de mosselen.’ Maar ook bierliefhebbers komen hier aan hun trekken.
‘Ik ben een fan van de kleine brouwerijen. Hun bieren zijn soms zoveel lekkerder en echter dat ik ze graag verkoop. De klanten appreciëren dat.’ Nog nieuws: in de tuin werd half juni een petanquebaan ingehuldigd die alvast bespeeld zal worden door de nieuwe club Au Coin Coin. Wie Op ’t Hoeksken of de tuin wil reserveren voor een feest of barbecue kan dat trouwens ook.
De indrukken van Birgit Van Asch
Het weer in juni is een terugkerend thema in deze reeks. Waar ik de ene dag beschutting zoek voor naderend onweer, zit ik de week erna te grillen op een terrasstoel. Gelukkig komt mijn Kriek Boon net aangewandeld, koude waas op het glas, ‘s zomers van het vat in Op ‘t Hoeksken. Met in haar kielzog ook de specialiteit van het huis: een boterham met platte keis en schijfjes radijs, als roze bloemblaadjes over de witte sprei gedrapeerd.
Achter me hoor ik een schoolbel. Ik schrik op. Dat schelle gerinkel, dat moet 15 jaar geleden zijn. Alsof ik net toestemming kreeg om eindelijk mijn boterhammen op te eten. Al waren die tijdens de eerste speeltijd meestal al gesneuveld en stopten vrienden me ‘s middags hun lunch toe. Ik denk nog steeds de hele dag aan eten. Twee tafels verderop zit een groepje leerkrachten die een welverdiende pauze nemen van de examendrukte. En weer bekruipt me, als in een flits, datzelfde ongemak. Hoe bevreemdend ik het vroeger vond om leerkrachten buiten de schoolmuren te zien. Alsof ze plots echte mensen werden, met een echt leven. Meer dan alleen personages in mijn leven.
De uitbaters zijn druk in de weer met de voorbereidingen voor het bezoek van de Wielerclub, zo lees ik op de bordjes op de tafels. Ook hier gaan café en fiets dus hand in hand. Het maakt me blij dat ik dat soort tradities overal in de Rand tegenkom. Ik voel zelfs wat Belgische trots opborrelen. Het is hier sowieso goed toeven op het terras. Een hoge struik dempt het geluid van de auto’s en naast me strekt een petanquebaan zich uit in de zon. Iemand geniet zichtbaar van zijn croque monsieur. Een echt leven. Zo voelt dat dus.
Op ’t Hoeksken
Zijp 2, Wemmel, 02 460 03 52, 0492 68 77 33, opthoekske@gmail.com
ma&di gesloten, wo 10-22u, do&vr 10-1u, za 11-1u, zo 11-22u
Heb nooit dorst
‘Het enige bruine café in Vilvoorde, het oudste café in Vilvoorde,…’, cafébaas Alain Poot claimt het allemaal met een branie die hem goed staat. Dit is een café waar liefhebbers van wat patina meteen voor vallen. Het craquelé in de verf op de muren en op het plafond met de mooie moulures zou als erfgoed moeten worden beschermd. Het gebouw op de Grote Markt dateert van de 18e eeuw. Alain schat het café op 200 jaar. Daarvoor zou het een paardenstal zijn geweest. Van dat typisch Vilvoordse gegeven schiet nog de paardencervela op de kaart over, en een oude foto van het bekende paardensteakrestaurant de Kuiper wat verderop.
Van die 200 jaar heeft Alain er in ieder geval wel wat meegemaakt. Op 6 juni viert hij zijn tiende verjaardag als cafébaas. Maar hij kwam hier vroeger ook al met zijn vader die schepen was. En van zijn overgrootvader die burgemeester was tijdens de oorlog heeft hij hier nog een borstbeeld staan. Wat opvalt, is dat Alain iedereen die hier zit of binnenwaait kent en aanspreekt. Het 13de gebod is ook een voetbalcafé, want Alain is hevig supporter van Anderlecht en organiseert van hieruit busreizen om met andere supporters de verplaatsingen te maken. Ook tijdens het WK voetbal zal hij zijn beste beentje voorzetten met allerlei initiatieven.
Wie honger heeft, kan hier iets eten. Dat kan een spaghetti zijn, maar naargelang het seizoen ook gegratineerd witloof of tomaat-garnaal. Alain heeft namelijk ook een diploma van de kokschool in Anderlecht op zak. Nog een troef is het grote terras op de Grote Markt, waardoor hier van ’s morgens tot ’s avonds altijd wel ambiance is. De naam Het 13de gebod? Die zou volgens Alain wel eens met het huisnummer 13 te maken kunnen hebben, maar hij vult het zelf toch liever in als het gebod dat je nooit dorst mag hebben.
Het 13e Gebod
Grote Markt 13, Vilvoorde
alle dagen: 8-21u
Uitbater met streken
De Rare Vos mag nog net in deze lijst. Omdat het behalve een mooi ingericht restaurant, een feestzaal en een overdekt terras, ook nog altijd het oude café herbergt in de nieuwe constellatie, na de overname en renovatie van acht jaar geleden. Net voor openingstijd neemt verantwoordelijke Nikolaas Wauters ons even mee naar die goed bewaarde en nostalgische gelagzaal vooraan, die nog regelmatig bezoekers uit de streek lokt.
Alles wat aan de muur hangt, is na de renovatie weer netjes terug op dezelfde plaats gehangen. Opvallend is de roodharige figuur die regelmatig terugkomt op de foto’s en schilderijtjes. Het is de ‘rosse vos’ - Louis Moles le Bailly - die hier uitbater was van na de oorlog tot halverwege de jaren zeventig.
Naar verluidt had hij soms rare streken. Het café is naar hem vernoemd. Het werd na de bevrijding aangekocht door brouwerij Eylenbosch vlakbij, en door de roodharige brouwersgast en onwettige zoon van een edelman legendarisch gemaakt. Kostelijk is bijvoorbeeld de foto waarin Louis in zijn ondergoed in een grote bierton is gekropen, en staat te grijnzen met in de ene hand een glas lambiek en in de andere een bierkruik.
Louis’ vrouw Maria Leyssens hield ondertussen een kruidenierswinkeltje open, en tijdens het weekend kwamen talloze Brusselaars hier een boterham met plattekaas, droge saucissen en paardensteak eten in de tuin. Nadien volgden nog respectievelijk Jef en Marie-Thérèse, en Katia en Armand als uitbaters. Tot de herberg in 2016 sloot.
Aan de muur verder veel oude dorpsgezichten, bierspreuken, en illustere sportlui zoals Eddy Merckx, Roger De Vlaeminck, Paul Van Himst. En natuurlijk ook een wielertruitje van Remco Evenepoel. Vlak tegenover is de kapperszaak van diens moeder gevestigd. Behalve de Cycling Tour van Evenepoel passeren hier ook de Vespatour door het Pajottenland en de Pedemolenwandeling. Die verankering in de streek vertaalt zich natuurlijk ook in de geuze, lambiek en kriek die op de kaart staat.
De indrukken van Birgit Van Asch
Stilte voor de storm. Op de tonen van een saxofoon die gestemd wordt, wandel ik over het gemeenteplein van Schepdaal richting café De Rare Vos. De gemeente maakt zich op voor de Dag van de Dilbekenaar, die later vandaag losbarst in basisschool De Klimop. In De Rare Vos heerst nog de rust zelve. Ik installeer me aan een tafeltje recht tegenover de prachtige oude toog. Links van mij een foto van Merckx in een van zijn regenboogtruien. Rechts een gehandtekend exemplaar van Remco Evenepoel, ingekaderd. Aan de overkant van de straat zit de kapperszaak van zijn mama, papa Patrick wandelt voorbij. Ik ben duidelijk in een wielerhart beland en daar gaat het mijne alleen maar sneller van kloppen.
Kijk ik verder dan mijn glas, zie ik al wat je in een authentiek café verwacht: een zilveren tap, de houten spaarkas, een houder met pakjes kaarten om je volgende solo slim te spelen en de betere leuzen in hout gebeiteld aan de muur: ‘Indien ik konne, ik dronk een hele tonne’.
De Rare Vos is vandaag meer eetgelegenheid dan café, weet de uitbater te vertellen. Met bijzondere suggesties op de kaart deze maand, met Kriekepot als hoofdingrediënt. Tiramisu met Kriekepot, aardbeien en witte chocolade, gelakte ribbetjes met Picklepot (helft pickles, helft Kriekepot), rundstartaar met een granité van Picklepot en brioche. Het is dat we allemaal nog maar net aan de dag begonnen zijn, of ik had die tonne van mij hier goed gevuld.
De Rare Vos
Marktplein 22, Dilbeek (Schepdaal), 02 569 20 86, info@derarevos.com
ma&di gesloten, wo do vr za 12-15u 18-22.30u (keuken tot 20.30u), zo 12-22u (keuken tot 20u)
Bij José van Rie van Pol
Café ’t Coorenhof heette vroeger Bij Rie van Pol. Rie was Hendrik Amerijckx, de legendarische vorige eigenaar. En Pol was de vader van Rie, die het café ook al had opengehouden, net als diens vader,… Rie bleef cafébaas tot aan zijn dood op 95-jarige leeftijd, nu precies tien jaar geleden in mei 2016.
Het café in het mooie witte pand met een klein erf naast de kerk van Mollem was eigenlijk zijn huiskamer, en de stamgasten waren dan ook echte gasten. Als er niemand vooraan in het café zat kon je hem achteraan aantreffen in de zetel naast de Leuvense stoof. Of hij was een kip aan het pluimen om voor zichzelf klaar te maken.
Het is dankzij Rie’s neef José Cooremans dat je hier nog altijd terecht kan. José hielp Rie al in de laatste jaren voor diens dood, en Rie’s wens om het café in de familie te houden, werd gerespecteerd nu José hier nog café houdt op zondag, op feestdagen en wanneer groepen reserveren. José voerde een aantal essentiële werken uit door deftige wc’s te installeren, een terras aan te leggen, en de schuur in te richten als een feestzaaltje.
Tegen de gevel staan de hortensia’s mooi in bloei. José behield alle charme van het antieke, doorleefde interieur met het robuuste toogmeubel waar je sowieso dorst van krijgt. De geuze of kriek haalt José nog altijd uit de kelder, waar het bier op de perfecte temperatuur wordt bewaard. Het bier smeert de kelen van de stamgasten, de wandelaars en de fietsers. ‘Ik doe dit omdat ik het graag doe’, zegt José.
‘Om een babbel te slaan met de mensen. Of dat nu in de zomer is op het terras of in de winter rond de stoof.’ Er gaat inderdaad weinig boven een lentedag waarin een paar stevige glazen volgegoten worden met dieppaarse kriek van Girardin, terwijl je luistert naar de conversaties rondom, of kijkt naar dat schilderij van een vet varken aan de muur, dat ooit nog in de beenhouwerij van de zuster van Rie hing. Rie zelf kijkt vanop een foto aan de schouw nog altijd goedkeurend toe.
Café ’t Coorenhof
Dorp 6, Mollem (Asse), 0479 59 43 17
zo open vanaf 8u
Met zicht op een Bruegel
Ook dit café is een café in de schaduw van de kerktoren. Niet zomaar een kerktoren. De Sint-Annakerk in Sint-Anna-Pede - dat weten de kunsthistorici onder ons - dateert van de 13e eeuw, en zou afgebeeld zijn op het schilderij De parabel der blinden van niemand minder dan Pieter Bruegel de Oude. Hier passeren dus ook de Bruegelwandeling, de Bruegelroute en de Gordelroute.
En wanneer je op het terras zit, heb je een geweldig zicht op het pittoreske kerkje. Voor dat terras, dat wel tachtig mensen kan ontvangen, heeft Luc Dewin gezorgd. Van net voor 2000 tot 2021 was café Sint-Anna het domein van de bekende cafébazin Lydia De Pauw.
Nu zijn het Luc Dewin en zijn team die zorgen voor leven in de brouwerij. Luc heeft het interieur volledig gestript en vernieuwd. Maar door de bierreclames in email aan de muur, en de sanseveria’s op de vensterbank, heeft het café nog altijd een rustieke touch.
Luc was hier vroeger zelf stamgast en kende dus Lydia en de andere voorgaande uitbaters. Zelf komt hij uit de horecafamilie die vroeger de Casy in Vlezenbeek (nu Dorp17) uitbaatte, en hij heeft hotelschool gedaan. Vandaar dat je hier ook terechtkan voor een traditionele boterham met plattekaas, met brood uit Oudenaken en plattekaas uit Beersel.
‘Ofwel doe je het goed, ofwel doe je het niet’, is het devies van Luc, die zijn croque monsieurs dan ook in boter bakt, zelf ballekes maakt, en voor de droge saucissen naar de lokale beenhouwer trekt. Hij heeft ook genoeg personeel om iedereen te voorzien van een Lindemans, een Girardin of een Dilleke - een pale ale die brouwerij Angerik naar Dilbeek vernoemde.
Het publiek is heel gemengd. Van wielertoeristen tot stamgasten die af en toe ook eens graag een danspasje zetten. ‘Mensen mogen op de tablet hun muziek zelf kiezen. In de winter hebben we thema-avonden met Halloween, Sinterklaas en Carnaval, en in de zomer is het natuurlijk vollen bak tijdens de kermis.’
De indrukken van Birgit Van Asch
Ik heb zeker niet het beste moment gekozen om af te zakken naar Sint-Anna-Pede. Het naderende onweer doet de lucht trillen. Maar voor ik de beschutting van het café in duik, loop ik nog snel naar het prachtige kerkje aan de overkant.
Op een bordje naast de ingang lees ik dat de kerk wereldberoemd werd omdat ze afgebeeld staat op een schilderij van Bruegel: de Parabel der Blinden. Hand in hand wandelen de figuren op het schilderij de Pedebeek in. Ze beelden samen een valbeweging uit. De eerste in de rij ligt al in de greppel, nummer twee duikt er bovenop. Op de achtergrond zie ik inderdaad het kerkje. Met wat verbeelding heeft de lucht dezelfde kleur als vandaag.
De sjoekes en schattekes waaien me tegemoet als ik de deur opentrek. De ene stamgast vraagt aan de andere of hij nog over zijn pansh kan kijken. Zolang hij zijn vrouw nog kan zien, is het goed, repliceert die tweede. Ik bestel een Girardin Oude Lambiek, die geserveerd wordt in een glas met een oor, en vraag er een huisgemaakt balleke bij. De uitbaatster weet te zeggen dat ze net uit de oven komen. Ze zijn nog zo zacht en sappig, dat ik ze in een teug weg zou kunnen spoelen met de lambiek. Beetje scherpe mosterd erbij: heerlijk. Meer dan alleen balletjes gaan hier ook croques, spaghetti bolognaise en boterhammen met boerenham of plattekaas over de toog. Binnen te bestellen, of door het raampje aan het terras. Meer moet dat niet zijn.
Als ik de lichtinstallatie aan de muur en de iPad waar je zelf je muziek op kan kiezen zo zie, zou het me niets verbazen als menig stamgast hier al de Pedebeek in getuimeld is. Ik moet niets zeggen. Op een goede vrijdag mogen ze mij daar gerust ook eens uit komen vissen.
Café Sint-Anna
Herdebeekstraat 174, Itterbeek (Dilbeek)
ma&di gesloten, open rest van de week 10-22u
Plezier voor het oog
Puur esthetisch is café Luminor op de Grote Markt in Vilvoorde misschien wel het mooiste café dat we op onze ronde tegenkomen. Het strakke maar fijne toonmeubel, de glanzende lambriseringen, de tafeltjes met een massief blad van roze marmer, de glasramen, het deurtje dat vroeger toegang gaf tot het hokje met de ‘Téléphone’,… het hele interieur is intact en alles is er piekfijn in orde. Uitbater Steven heeft dan ook zelf een geschiedenis met dit café. Enkele foto’s aan de muur tonen zijn grootmoeder Madeleine, die hier regelmatig op woensdag met hem naartoe kwam toen hij nog kind was, na een wandeling in het park.
Sinds 8 mei van dit jaar staat Steven vijf jaar zelf in de zaak. ‘Ik heb 25 jaar in de luchtvaart gezeten als steward bij Sabena en Brussels Airlines. Tijdens corona wilde ik door de onzekerheid in de luchtvaart iets anders, en tijdens de tweede coronacrisis heb ik de knoop doorgehakt. Ik heb de toenmalige uitbaters gecontacteerd met de vraag of de zaak niet over te nemen stond, en het toeval wilde dat dat zo was.’
Steven maakte er een café van waar je gewoon iets kan komen drinken, maar ook een spaghetti of een croque kan komen eten. ‘Normale gerechten die voor iedereen betaalbaar zijn. Negentig procent van ons cliënteel zijn vaste klanten. Sommige mensen komen elke dag of zelfs twee keer op een dag. Iedereen kent iedereen. Mensen komen hier hun krant lezen, maar ook met elkaar praten. Soms van de ene kant van de zaal naar de andere. Het creëert een thuisgevoel. Mijn slogan is Vilvoorde gastvrij. De bedoeling is dat de mensen zich hier op hun gemak voelen.’
Vandaar ook de woordjes dialect op de kaart, zoals We zen oupe, of nostalgische desserties als bodding of een potteke pap. Buiten is het grote terras natuurlijk een bijzondere troef in de zomer. Binnen passen de grote vaas vol bloemen en de mooie bloemstukjes op de tafels uitstekend bij de verzorgde bediening. ‘Het zit hem in de details.’
De indrukken van Birgit Van Asch
Een digestief heet hier nog een pousse café. En ik heb net gegeten, maar dat potteke pap op de kaart steekt mijn ogen uit. Zeker wanneer het chocoladepap blijkt te zijn, afgewerkt met drie chocolade koffieboontjes en een potje slagroom. De frisdrank die ik erbij bestel, wordt vakkundig uitgeschonken in een kristallen champagneglas. Ik besluit dat ik vanaf nu gewoon alles uit een coupe drink. De grandeur van vroeger hangt hier in alle bescheidenheid nog in de details.
Uitbater Steven blijkt vandaag jarig en vaste gast Gaby heeft een cadeautje meegebracht. Een doosje Mercikes. Het bordje achter de toog kroont hem ook nog eens tot beste werkgever. Dat verbaast me niets, want elke keer weer is Steven de vriendelijkheid zelve. Net als de rest van het personeel trouwens. De zon breekt door aan de rand van het terras en twee toevallige passanten zien hun kans schoon. Nog voor ze goed en wel gezeten zijn, haast de sympathieke barvrouw zich naar buiten met een doekje.
De kok lijkt net uit de Brusselse snorrenclub weggelopen. Hij vraagt of de pap smaakt en vermeldt met een knipoog dat hij zelf ook nog vaak proeft. Om er zeker van te zijn dat ze nog even lekker is. Ik geloof hem meteen. Uit goede bron weet ik bovendien dat de spaghetti bolognaise hier een van de beste in de regio is. Een portie veu de kadeine, ne normale, ne groeite of nen overdreive groeite. Om hier op te eten of mee te nemen.
Wanneer ik aanstalten maak om te vertrekken, komt net een groepje binnen. ‘Den Okra is hier ook se’, zegt Gaby. Een van de dames houdt even halt om het café in zich op te nemen. Haar man geeft haar een liefdevol tikje in de rug. Kom sjoe, we zetten ons.
Luminor
Grote markt 25, Vilvoorde, 02 252 51 19, cafeluminor.be, welkom@cafeluminor.be
wo&za 10-22u, do vr & zo 11-22u
Aan huis bij Anny
Er wordt terecht geklaagd dat de oude cafeetjes van vroeger allemaal de deuren sluiten. Maar dan moet je ook de overblijvers koesteren. In de Oude Smis van Mekingen is waarschijnlijk het oudste café uit de streek, waar je nog altijd vijf dagen op zeven terechtkan. Het café dateert van 1847 en was vroeger verbonden aan een smidse en een kruidenierszaak. Bazin Anny Stiens is ondertussen 82 en loopt hier al haar hele leven rond.
Ze is hier geboren en uitbater van de vierde generatie. Eerst stond ze haar ouders bij, die je nog kan zien op de oude foto’s aan de muur. In 2002 nam ze over, in 2010 overleed haar man, maar niets houdt haar tegen. Anny is zo vriendelijk, kalm en verstandig dat ze zonder moeite al haar gasten aankan. Het café is niet groot, maar er hoeven ook niet veel mensen te zitten om er een gezellige bedoening van te maken.
De tafeltjes staan zo dat de stamgasten vanzelf in gesprek gaan met elkaar. Een goeie geuze van Moriau smeert de kelen. Voor de lokale lambiekbieren komen ten andere ook bierliefhebbers uit verre buitenlanden naar hier. ‘Verleden week heb ik nog twintig jonge studenten uit Amerika over de vloer gehad. Elk jaar komen er ook Italianen. Mijn Italiaans is niet zo goed, maar met wat Frans lukt het wel.’
Van ons vorige bezoek herinneren we ons nog de verhalen over illustere stamgasten van vroeger. Zoals de man die zijn op zolder geteelde pruimtabak alleen uit zijn mond haalde als hij moest eten en de klodder tabak dan even onder de pet op zijn hoofd wegstak, of de man die hier op een middag plots doodviel nadat hij in de voormiddag zijn beerput had geruimd.
Daar zijn verhalen bij gekomen over Will Tura, Paul Severs en Willy Somers die hier gepasseerd zijn en op de foto zijn gegaan. Die foto’s hangen in het zaaltje naast het café, dat Anny liet inrichten nadat een overijverige gemeentebeambte het café als leegstaand wilde bestempelen toen ze eens een zeldzame keer op vakantie was. Want op vakantie gaat ze zelden. Tijdens de zomer komt de Tour de France wel vanzelf naar hier via de beeldbuis die af en toe een woordje meespreekt in de gelagzaal.
De indrukken van Birgit Van Asch
De rode geraniums op de vensterbank wiegen in de aanzwellende wind, wanneer ik halt houd bij In de Oude Smis van Mekingen. Het zal de komende uren een warm schuiloord blijken. Gezwind popt gastvrouw Annie de kurk en muselet van de geuzes, met wat eruitziet als een notenkraker.
Nadat ze Radio Halle wat zachter heeft gezet omdat ik een boek uit mijn tas opdiep, installeert ze zich naast de tv in de hoek. Binnen een kwartiertje beginnen de Rode Duivels aan hun wedstrijd tegen Tunesië. Ik vraag haar naar de foto’s en posters aan de muren, met haar ouders achter de bar en Willy Sommers die haar gelukkige verjaardag wenst. Ze troont me mee naar het ploshke, de ruimte waar zij en haar broer vroeger samen sliepen. Nicole en Hugo, Polle Pap en Will Tura: ze hangen er allemaal. Ik vertel haar over mijn oma, die ook groot fan is van die laatste en vroeger net zo’n café had. Ze doet me wat aan haar denken.
We kijken samen het begin van de wedstrijd en mijmeren over de gloriejaren van de gouden generatie. Over toen hier nog drie cafés naast elkaar stonden en de buren ze ook telkens in één teug afschuimden. Toen de postbode de pensioenen nog kwam brengen en drinkgeld kreeg toegestopt in ruil. Niet dat ik dat zelf meegemaakt heb. Maar mijn vader was een van die postbodes. Nog meer dan een gevoel voor nostalgie, blijken Annie en ik onze liefde voor lekker eten en drinken te delen. Ze raadt me de verse garnaalkroketten aan van De Kruidenmolen in De Haan en vertelt dat als ze geen geuze drinkt, het voor haar een Omer mag zijn. Op haar kaart vind je geuzes van Boon, Moriau en Oud Beersel. Da’s eten en drinken, besluit ze. En daarmee is alles gezegd.
We bedanken elkaar voor het fijne gesprek. Het was niet mijn plan om zo lang te blijven. Maar zoals aan de muur te lezen valt: ‘Wie als vriend hier binnen gaat, komt nooit te vroeg, maar steeds te laat’.
In de Oude Smis van Mekingen
Jan Baptist Cardijnstraat 10, Sint-Pieters-Leeuw (Mekingen), 0472 03 72 82
ma&di gesloten, zo 10-14u, andere dagen 11-18u
Lees hier het vervolg van de caféreeks.
