01 dec '20

Zoals een vogel

2486
door Nathalie Dirix
‘Ik ben zoals een vogel. Ik laat me meevoeren met de wind’, zegt Marta Nieroda. En zo verliet ze vijf jaar geleden Polen om in Sterrebeek neer te strijken. Welke richting ze in de toekomst wil uitvliegen? ‘Ik denk niet vooruit. Ik leef nu.'

De voorbije jaren heeft ze niet stilgezeten. Overdag werkt ze als poetsvrouw in een kleuterschool in Wezembeek-Oppem. Daarnaast is ze de trotse moeder van Wiktoria, een meisje van zeven die naar een Nederlandstalige school gaat. ‘Ik wil absoluut de taal die Wiktoria op school leert, kunnen spreken.’

Nederlands praten met de kinderen

‘Weet je wie mij de eerste jaren goed geholpen heeft bij het studeren van het Nederlands? De kleuters die ik op school tegenkwam. Zij spraken me spontaan aan. En zonder al te veel na te denken, antwoordde ik hen in het Nederlands. Was mijn uitspraak of spraakkunst niet perfect, dan was dat niets om me zorgen over te maken.’ Die gesprekken met de kleintjes hebben er alvast toe bijgedragen dat Nieroda de Nederlandse taal onder de knie kreeg. 

Nu vindt ze het stilletjesaan tijd om ook Frans te studeren. De tweetaligheid, die eigen is aan België, vindt ze geen evidentie. ‘Op dat vlak is Polen veel eenvoudiger. Toch wil ik niet terug. De open Belgische mentaliteit zou ik niet meer willen missen. In Polen zijn mensen over het algemeen meer gesloten en strenger in hun oordeel over anderen. Het valt me op dat Belgen je minder op uiterlijkheden beoordelen. Ik merk het ook op school. Kinderen, hoe verschillend hun achtergrond ook is, spelen met elkaar. De openheid ten aanzien van elkaar begint al op jonge leeftijd.’

Hartsvriendinnen

Eén misverstand over Polen wil Nieroda de wereld uit helpen: ‘Niet alle Polen zijn stevige wodkadrinkers. Wat wel klopt, is dat we werken heel belangrijk vinden. Of het naleven van afspraken.’ Heeft ze nog contact met haar vrienden in Polen? ‘Wat ik vooral mis, zijn de bijeenkomsten met mijn Poolse hartsvriendinnen. We hebben onze jeugd samen doorgebracht en kennen elkaar door en door. Als er iets is, dan bel ik hen op. In België heb ik ook wel een paar vrienden, maar niets gaat boven vriendschappen uit je jeugd. Die band kan je niet zomaar vervangen.’

Houd je comfortabele schoenen klaar

Als je haar hoort praten over haar vaderland merk je dat ze zich er nog altijd innig mee verbonden voelt. Dat neemt niet weg dat ze er ook met een kritische blik naar kijkt. ‘Wil je met het authentieke Polen kennismaken, dan moet je naar Zakopane, een klein bergdorpje dat heel wat wintersporters aantrekt. De natuur, de mensen en de sfeer zijn er prachtig. Het is een wereld in perfecte harmonie. Iets minder harmonieus is het rijgedrag in Polen. Als voetganger moet je echt opletten wanneer je de straat oversteekt.’ 

Is er een Poolse figuur die haar inspireert? ‘In het algemeen laat ik me niet echt inspireren. Ik leid mijn eigen leven. Toch heeft paus Johannes Paulus II een aantal zaken gezegd die zijn blijven hangen. Hij deed ons geloven dat ook in moeilijke tijden nog mooie dagen op ons wachten. Daarom gaf hij ons de raad om altijd een paar comfortabele schoenen klaar te houden. Want het leven is geen pad over rozenblaadjes, maar een steile, hobbelige weg. Laten we ons daar bewust van zijn. Het zal ons helpen om de schoonheid van het leven te blijven zien, ook tijdens moeilijke momenten.’

DE FAVORIETEN VAN…

Favoriete plek in Polen
Zakopane, een bergdorpje in het zuiden van Polen.

Favoriete gerecht uit Polen
Bigos (zure witte kool met worst en tomatenpasta).

Mooiste herinnering
De tijd met mijn jeugdvriendinnen.